[about:blank]

2007-01-18T00:48:00.000+03:30

همه‏چيز، گاه اگر كمی تيره می‏نمايد…

باز روشن می‏شود، زود

تنها فراموش نكن اين حقيقتي است:

بارانی بايد تا كه آفتابی برآيد

و ليموهای ترش تا كه شربتی گوارا فراهم شود

و گاه روزهايی در زحمت تا كه از ما،

انسان‏هايی تواناتر سازد.

خورشيد دوباره خواهد درخشيد، زود

خواهی ديد.....

2006-09-11T00:14:00.001+03:30

دلم باران مي خواهد.
دلم بد جور هواي پاييز و زير باران خيس شدن كرده است. بد جور ...

2006-08-25T14:51:00.000+03:30

اين اشكالاتي كه در ستون سمت راست مي بينيد مربوط به سوييچ كردن اكانت بلاگرم به گوگل است.
در واقع براي استفاده از امكانات جديد بلاگر بايد به نسخه بتا سوييچ كنيد. حالا مشكل اينجاست كه وقتي به بتا سوييچ مي كنيد، تمپليت رو هم بايد آپگريد كنيد و وقتي ان را آپگريد مي كنيد، تازه متوجه مي شويد كه امكان ويرايش تمپليت تازه و اضافه كردم بلاگرولينگ و چيز هاي ديگر فعلا COMING SOON است. پس لطفا چند روزي اين كاراكترهاي اجق وجق سمت راست را تحمل كنيد.

2006-08-25T14:47:00.001+03:30

مفهوم حجاب كامل براي من در سفري شكل گرفت كه چهار سال پيش به استانبول داشتم. در استانبول بود كه براي اولين بار حجاب را به عنوان يك الگوي پوشش فهميدم و ديدم. باورتون ميشه؟
از آن موقع بود كه براي من صرف داشتن يا نداشتن حجاب ديگر معنايي نداشت. مهم اين بود كه فرد محجبه اساسا به اون چيزي كه انتخاب كرده پايبند باشد و دقيقا به همين دليل هم است كه من با اجباري بودن حجاب در ايران مخالفم.
من نمي دانم وقتي يك «برنده جايزه نوبل صلح» در مهمترين اتفاق خبري عمرش، حجاب ندارد و اتفاقا به «عواقب» اين كارش هم آگاه است و اين نشان مي دهد كه حتما روي اين «انتخاب» فكر كرده و بعد عمل كرده، ديگر با چه كسي رو در بايستي دارد كه اصرار دارد در وبسايتش اين گونه خود را زير پوشش آن روسري نيم بند پنهان كند و زل بزند به ما؟
من كه باور نمي كنم كه به خاطر ترس از عواقبش در ايران باشد.

پانوشت: اين اولين نوشته من با writer بود. لامصب محشر است. اين محصول جديد مايكروسافت را كه در كنار محصول جديدي ديگرش (max) بگذاريد باورتان مي شود كه در مايكروسافت دارد اتفاق هاي خوبي مي افتد. شايد بعدتر چيزي در موردش نوشتم. هرچند گمانم آن قدر اين محصول سر و صدا كند كه بر و بچز وبلاگستان در چند روز آينده برايش كلي قربان و صدقه نثار كنند.

2006-07-23T16:13:00.000+03:30

صفحه اول روزنامه اينديپندنت. 21 جولاي

2006-07-20T10:27:00.000+03:30

جدا از اينكه مسبب بحران اخير لبنان، حزب الله بوده يا اسراييل، جدا از اينكه اسراييل ددمنش است يا در حال دفاع از خود،‌جدا از اينكه حزب الله به دنبال اين است كه اسراييل را از روي نقشه پاك كند يا لبنان (اين عروس هميشگي خاورميانه) را، تنها مي توانم اظهار تاسف كنم از رويه جهان غرب و عرب و عجم در باز گذاشتن دست يك كشور براي ويران كردن اين گونه ي يك كشور ديگر. به يقين اين «اجماع جهاني براي ريختن نفرت، خشونت و كينه مردماني بر سر مردمان ديگر» هيچ گاه هيچ گونه صلحي براي هيچ كس به ارمغان نخواهد آورد و باز هم اين چرخه نفرت و خشونت و كينه خواهد بود كه بر مدار خاورميانه و دنيا خواه گشت.

من مطمئنم با اين بمباران ها و اين حجم ويراني ها و اين شيوه كشتن ها و كشتن ها، اين سربازان حزب الله نخواهند بود كه از ريشه خواهند خشكيد. اين بذر همزيستي و امنيت و آرامش خواهد بود كه در لبنان و اسراييل از ريشه در خواهد آمد. گو اينكه هم اكنون نيز از ريشه در آمده و ديگر هم نخواهد رست...

2006-07-05T13:20:00.000+03:30

يك پست خصوصي

يادت هست كه برايت نوشتم كه نمي خواهم از دستت بدهم، چون دوستم بودي و دوستت داشتم؟ آن موقع گمان نمي كردم آن پست را بخواني و بي خيال آن ماجرا شوي و بگذاري دوستيمان همان طور كه بود بماند. ولي خواندي و دوستيمان سر جايش ماند.

اين بار، باز هم اينجا مي نويسم ولي به اين اميد كه «حتما بخواني».
ديروز كه آن داستان «برج سيزده طبقه» را گفتي، در «چشمانت» چيز ديگري «شنيدم» رفيق! من البته باورم شد، ولي لازم نبود چنين داستاني سر هم كني. من ساده تر از اين را هم باور مي كردم.

2006-07-05T09:25:00.000+03:30

وب سايت هاي مشهور اگر پرچم داشتند چه شكلي بود؟
شرح ماجرا اينجاست. ولي من دو نمونه مورد علاقه ام را مي گذارم اينجا:

Googlonia

The Yahoo Kingdom

2006-07-03T21:12:00.000+03:30

چند هفته اي است در اين پارتيشن كناري من، يك دانشجوي ارشد كار مي كند. قيافه اش را كه ببينيد كانه رييس بسيج دانشجويي است. روي ميزش هم هر وقت كه برويد پر كرده از تي بگ. تا اينجايش البته همه چيز عادي است و ايرادي هم ندارد.
غير از اين، اگر به سه ديوار پارتيشن او هم نگاهي بياندازيد بر روي يك ديوار بنري نصب شده مي بينيد كه بر رويش با خط خوشي نوشته «السلام عليك يا صاحب الزمان». اين برادرمان دو ديوار ديگر را هم، به عكس هاي عتبات عاليات اختصاص داده.
امروز كه يك لحظه شبكه مان قطع شده بود از او پرسيدم كه آيا شبكه او هم قطع است؟ گفت نه. من هم كه تعجب كرده بودم رفتم بالاي سرش و گفتم يعني چه. مي شود گوگل را امتحان كني؟ و بنده خدا تايپ كرد google. آقا گوگل تايپ كردن همان و سرريز شدن نتايج جستجوهاي اخيرش از address bar براوزرش همان.
من فقط breast + woman اش را برايتان ذكر مي كنم كه در صدر نتايج بود. بنده خدا كم بود سكته بزند. شايد هم زد. چون تا الان كه برنگشته سر ميزش.

2006-07-03T17:06:00.000+03:30

قطعا قسمت اعظمي از موفقيت نسبي احمدي ن‍ژاد در انتخاب مديراني بوده است كه كپي برابر اصل خودش هستند. اين قضيه را خصوصا كساني كه به نحوي در محيط هاي دولتي سر و كار دارند خوب درك ميكنند.
دست كم در دانشگاه ما كه داستان بدين منوال است.

يكي از مقالات من در يكي از كنفرانس هاي بين المللي در امريكا مورد پذيرش قرار گرفته. من كه البته اميد اين را نداشته و ندارم كه بتوانم براي ارائه به فيلادلفيا بروم، ولي فقط براي براي چاپ مقاله در كتابچه كنفرانس هم مبلغي به عنوان ثبت نام بايد پرداخته شود.
امروز كه با استاد راهنمايم مشورت كردم سه راه پيشنهاد داد:
اول اينكه دانشگاه كلا مبلغ را به عنوان شركت در مجامعه پرداخت كند. دوم اينكه از سهم پايان نامه خودم مبلغ پرداخت شود و سوم اينكه از مبلغ grant متعلق به استاد اين مبلغ پرداخت شود. تقريبا مطمئن بودم كه يكي از اين سه راه نتيجه مي دهد. با همين اميد بود كه رفتم خدمت معاونت محترم امور پژوهشي دانشگاه در ساختمان رياست.

من البته از آنجايي كه دست كم دو ترم تحصيلي با شخص آقاي رييس جمهور درس تخصصي داشته ام به ايشان و امثال ايشان عادت دارم ولي اين معاون ديگر نور علي نور بود.

حضرت آقا وقتي فهميد كه بنده مقاله ام در كنفرانسي در بلاد كفر مورد پذيرش واقع شده است با طمانيه خاصي پرسيد كه خب چرا نمي روي براي ارائه؟ و ادامه داد اگر شما و يا استاد راهنما براي ارائه بروند ما حمايت مي كنيم.
عرض كردم برادر، آنجا بلاد كفر است. در اينجا هم كه سفارت ندارند. كنفرانس هم كه يك ماه ديگر است. ويزا را چه كنيم؟
و دقيقا از همين لحظه تا 30 دقيقه بعد حضرت ايشان كه لباس پوشيدنش هم به رييس جكهورش مي مانست، در حال موعظه بود كه خب بفرماييد به دبير آن كنفرانس كه فشار بياورند به وزارت امور خارجه امريكا (و البته يك بار هم گفت با يك سناتور تماس بگيرند) تا ترتيب سفر شما را فراهم كنند.
من هم كه جواب دادم آخر يك استاد دانشگاه چگونه به وزارت امور خارجه فشار وارد كند؟
و ايشان هم گفت پس اگر نمي توانند، نامه بزن و مقاله ات را withdrawal كن (با همين لفظ). گفت آنها به استعدادهاي ما ايراني ها محتاجند ( منو مي گفتا!). آنها بايد براي دعوت ما تلاش كنند. چرا ما بايد براي ويزا تقاضا بدهيم. آنها هستند كه بايد براي ما تقاضاي ورود به كشورشان كنند و گفت و گفت و گفت ...

خلاصه نيم ساعت تمام در باب فضايل ما (البته دقيقا به من اشاره مي كرد!) و احتياج مجامع علمي دنيا به ما سخن گفت. بنده خدا فكر مي كرد پشت تريبون مجلس است. جوري سخنراني مي كرد كه جلوي در اتاق 10-15 نفري جمع شده بودند.
و البته بنده هم بعد از كمي بحث، با آرامش خاطر كامل اتاقش را ترك كردم. دست كم براي من كه اين گونه رفتار ديگر عادي شده است. بنده خدا به غول كه شبيه نبود. به رييس جمهورش شبيه بود...

2006-06-27T17:30:00.000+03:30

شايد اين براي اولين باشد كه دلم مي خواست اينجا يك وبلاگ پرخواننده بود.

من براي دو قضيه نياز شديد به كارت اعتباري دارم. قبلا شنيده بودم كه بانك توسعه صادرات از طريق يك بانك اردني يك نوع كارت مستر ميدهد كه مي شود از آن در اينترنت خريد كرد. امروز كه به شعبه (گمانم مركزي)درخيابان ميرداماد سرزدم، متصدي بانك گفت كه «تحريممون كردن و ديگه نمي ديم، پول اونايي هم كه گرفته بودن رو پس داديم».

الانم آمدم سرچ كردم ديدم عجب خر تو خريه در اين مملكت (البته بايد عرض كنم، علاوه بر تمام موارد موجود ديگر).
مثلا شركتي پيدا كردم كه در صفحه اول وبسايتش نوشته بود: «عضو سايت هاي پشتيبان مالي گوگل»!!!! خداييش با خواندن اين مورد، مو به تنم سيخ شد. تازه پايينتر آمده و اضافه كرده كه همه جور كارتي مي تواند بدهد: ويزا، مستر و ....

خلاصه اگر مي توانيد به ياري سبز شما نيازمندم. راستي...، تا 4 جولاي هم بيشتر وقت ندارم.

2006-06-25T15:09:00.000+03:30

آقا ما بن شديم رفت پي كارش. گوگل، اين «گوگل عزيز»، ما را بن كرد.

اولش فكر مي كردم موقت است. ولي امروز از سه جهت به در بسته خوردم.
گوگل ظاهرا IP هاي ايران را بسته. من امروز براي اپديت google sketchup و google firefox toolbar و اينستال browsersync گوگل اين پيغام را گرفتم:

This product is not available in your country
Thanks for your interest, but the product that you're trying to download is not available in your country.

نمي دانم چه كار مي شود كرد؟ ولي دلهره من وقتي بيشتر مي شود كه اين ماجرا دقيقا بعد از ماجرايي كه يك هفته پيش شنيدم اتفاق مي افتد. هقته پيش استادم تعريف مي كرد كه تمام مقالات ايراني ها در دو كنفرانس بزرگ كارهاي عددي دنيا بلا استثنا رد شده است. البته بهانه اونجا country نبوده و بهانه همه شان علمي بوده، ولي خوب معلوم است كه اين بهانه اي بيشتر نبوده. چون مگر امكان دارد كه از بيش از 20-10 مقاله، يكي هم ارزش كار نداشته باشد. آن هم در حالي كه سال قبلش تقريبا به همين تعداد مقاله ايراني در كنفرانس شركت داشته. استادم علت اين كار را ترس آنها از عواقب پذيرش مقاله مي دانست. چون با پذيرش مقاله آنها مجبورند كه براي طرف ايراني دعوتنامه جهت اخذ ويزا بفرستند و خوب اين نگراني را دارند كه اين برايشان مساله ساز شود.

اين مساله ترس از دعوت ايراني ها را من البته دو ماه پيش هم از يكي از دانشجويان دكتراي خودمان شنيده بودم. او كه براي گرفتن فرصت شش ماهه مطالعاتي در خارج از كشور در حال مكاتبه با اساتيد مختلفي بود نامه اي از يك استاد هلندي را نشانم داد كه در جواب اين دوستمان خيلي صريح و صادقانه(!) نوشته بود كه خيلي دلم مي خواهد كه بيايي، ولي چون من مرتب به امريكا سفر مي كنم، مي ترسم با حضور تو در اينجا و همكاري با تو براي سفرم مشكل پيش بيايد!

و خوب البته بسيار بديهي است كه اين تنها يكي از ثمرات و ميوه هاي درخت غني سازي باشد آقاي رييس جمهور...

تكميل: من اون دو تا محصول اول گوگل رو الان تونستم از طريق يك third party بگيرم و الان ديگه تقريبا مطمئن شدم كه ما بن شده ايم. در ضمن ممنون مي شوم اگر كس ديگري هم كه به ماجراي مشابه برخورد كرده كامنت بگذارد و شرحش را بگويد. يك فكرهايي در سرم هست براي اعتراض به اين مساله.

2006-06-23T21:02:00.000+03:30

امروز جمعه بود و طبيعتا من استراحت كردم.

2006-06-23T12:23:00.000+03:30

به گمان من، ديوار حائل يا به قول اسرائيلي ها ديوار امنيتي خودش يك مثال از اين مساله است كه بشر هنوز اهل حماقت هاي بزرگه. اين ديوار كه من مطمئن نيستم تاثير خاصي در تامين جان شهروندان اسرايلي تا امروز داشته، بي گمان بيشتر از«امنيتي» بودنش نشان از علاقه دولت ها براي انتخاب شيوه حل مشكلاتشونه. كشيدن ديوار، فارغ از نتيجه بخش بودنشان. اگه دقت كنيد اين تفكر ديواري سرمنشا خيلي از تصميم گيري هايي است كه در همين مملكت خودمان هم هر روزه تصويب و اجرا ميشه.

… حالا بي خيال. ببينيد يه ذره خلاقيت چه جوري ميتونه اين حماقت رو تصوير كنه.

2006-06-05T18:39:00.000+03:30

ممممم.... آقا ما هم از اين مشكلات در آينده خواهيم داشت ها! دقت كنيد ببينيد چه عرض مي كنم.
برادران مالزيايي مي خواهند به زودي سه نفر را به فضا بفرستند. براي اين كار هم طي يك مسابقه سراسري چهار نفر را انتخاب كردند كه از اين چهار نفر سه نفرشان مسلمانند.
آهااااان... و اما مساله اين است كه حالا اين برادران مسلمان صلات يوميه شان را كي و به چه حهتي بخوانند؟ براي همين هم آمده اند يك كنفرانس با شركت 150 فضانورد و دانشمند و عالم مذهبي و غيره و ذالك برگزار كردند تا تكليف اين قضيه مشخص بشه.
به خدا اينايي كه گفتما جديه ها. اصل ماجرا اينجاست.
ببينم، شما ياد فيلم مارمولك نيافتاديد؟

2006-05-19T19:06:00.000+03:30

امروز بعد مدتها یه خط با سرعت ما فوق بالا گیرم اومده بود و نتیجتا خودمو کشتم با این youtube. محشره آقا. یه چیزایی توش پیدا کردم خدا. یه چند تاییشو اف گذاشتم برای این و اون.

ولی هیچ کدوم به اندازه این تاثیر گذار نبود. این ویدئو مکالمع حدودا 10 دقیقه ای Kevin Cosgrove با مرکز 911 ( یه چیزی تو مایه فوریت های خودمون) در نیویورکه. ماجرا برای یازده سپتامبره و کوین در طبقه 105 با همکارش گیر کرده و مستقیم و با تلفن داره با 911 صحبت میکنه. ظاهرا دود دور و برش رو پر کرده و تنفس براش سخت شده.

در طول 9 دقیقه این ویدئو کوین داره با اون مامور 911 و بعد تر با مامور اتش نشانی کلنجار میره... و دست اخر دقیقا اون لحظه ای که برج دوم شروع به فروریختن میکنه شما صدای فرو ریختنشو از تو گوشی می شنوید و ...

از دستش ندید اگر تا حالا ندیدیش.

تکلمه: یه فورمت قابل دانبود ( البته فقط از صداش) هم اینجا پیدا کردم. اگر خواستید دانلود کنید.

2006-05-19T17:27:00.000+03:30

پاسخ Chris Barna نوجوان 16 ساله امریکایی به نامه پرزیدنت احمدی نژاد .

به کامنتها هم نگاهی بیفکنید.

2006-05-18T13:59:00.000+03:30

پرى دريايى و ماهى قرمز تنگ / یادداشتی از محمد رهبر

آنقدر بعضى كارها را سخت مى گيريم كه انجامش رويايى دست نيافتنى مى شود و آخر كار به جايى نمى رسيم و يكباره كار هم از دست مى شود، خوشبختانه عمر ما محدود است و تا ابد فرصت نيست. اصلاً اين طور هم نيست كه ماهى را هر وقت از آب بگيريد تازه است. واقعيت اين است كه زندگى زمان بندى خودش را دارد، اگر سر هفت سالگى به مدرسه نرويم و خواندن و نوشتن بماند براى ۲۰ سالگى حقيقتش براى هميشه عقب مانده ايم. درس خواندن، كار كردن، بازنشستگى و همه اينها زمان بندى دارد و اين ميان ازدواج هم زمانى دارد كه لابد در پيرى نيست. مى دانيد نبايد ديگر طورى شود كه عمر مفيد صرف فكر كردن به چگونگى ازدواج و آدم روبه رويمان شود و آن وقت از ميانسالى كه گذشت تازه به فكر عمل بيفتيم. زمان، جوانى و عمر اين فرصت را به ما نمى دهد. فكر كردن ما براى تصميم گرفتن و مشورت هايمان براى كار سهل و ممتنعى مثل ازدواج، گاه چنان پرپيچ و خم مى شود كه اصل قضيه از دست مى رود. اين را هم يادمان باشد كه احتمالاً چيز هايى كه به گوشمان خوانده اند تا حدود زيادى اشتباه است. قرار نيست كه با ازدواج همه چيزمان دگرگون شود، قرار نيست ما آدم هاى تازه اى بشويم كه با قبل از ازدواج ربطى نداشته باشيم، نه اينها نيست، آدم ها با هم خو مى گيرند، تغييرى ماهوى نمى كنند، قرار هم نيست كه با ازدواج همه چيز را به دست آوريم؛ علم، ثروت، موقعيت، خيلى از اينها به فرد بستگى دارد. نكند، انتظارات ما از آدم معمولى كه به عنوان همسر انتخاب مى كنيم اشتباه است. نكند كه ما ازدواج را كيميايى گرفته ايم كه مس وجودمان را زر كند و عاقبت هم مثل همه كيمياگران دست از پا درازتر همان مس را هم از دست مى دهيم. هميشه به ما گفته اند كه چشمت را باز كن ببين چه كسى را انتخاب مى كنى اما خودمان هم مى دانيم هر چه قدر چشمانمان را باز كنيم اين شناخت تضمينى حاصل نمى شود. اين سود تضمينى اين سعادت بى درنگ و تنها با يك كليك انتخاب همه چيز را خراب كرده است. كسى به ما نگفته است كه بعد از ازدواج چه بايد كرد، چه طور بايد ساخت، چگونه بايد مشكلات را حل كرد. شايد واقع گرايانه ترين راه براى انتخاب همسر، شناخت ضعف هاى طرف مقابل است و كنار آمدن با خود «آيا مى توانم با اين ضعف ها كنار بيايم و چگونه» اين را هم بايد در نظر بگيريم كه من و او آدم هايى متوسط، معمولى هستيم، آنچه هست اينكه آيا مى توانيم بنشينم و چايى بنوشيم و آزارى به هم نرسانيم، همين.

• سوار بر اسب سفيد
اينكه اسب سفيدى مى آيد سوارش همانى است كه يكباره دل از ما خواهد برد و بعد به شهر آرزو ها مى رويم و در قصر خوشبختى زندگى مى كنيم، آنقدر طرزفكر كودكانه و كارتونى است كه همه مى خنديم، اما باور كنيم در مورد انتخاب همسر بيشتر ما دقيقاً همين طور فكر مى كنيم. همسر انتزاعى ما كسى است كه در يك مدت زمان صفر تا صد عاشقش شويم و در كنارش تمام چيز هايى كه خوب است را هم داشته باشد، جمال، كمال، مال و منال و همين طور ادامه دهيد. همسر انتزاعى ما در واقع تمام آنچه من ندارم را پوشش خواهد داد. اگر من هنرمند نيستم ولى هنر را دوست دارم بى اينكه حال و حوصله فراگيرى اش را داشته باشم همسر انتزاعى كسى است كه فرهيخته و هنرمند است. در واقع كمبود هاى ما، آرزو هاى دست نيافتنى مان، چيزى است كه انتظارش را از اين سوار اسب سفيد مى بريم. براى همين و به دليل اينكه دور و برمان چنين لعبتى پيدا نمى شود، در هر چه دورتر ها مى گرديم. اما حقيقت اين است كه توان و تقدير انتخاب ما در جغرافيايى است كه هر روز طى اش مى كنيم؛ شهرمان، كوچه و خيابان، دانشگاه و محل كار. حالا اين آدميزاده انتزاعى اگر در همين جا هاى معمولى يافت نشد چه بايد كرد. اصلاً يك مسئله اى كه نبايد هم به ما بربخورد اين است كه چنين همسر جامع الشرايطى چرا بايد من و شما را بپسندد. ذهن ما هنوز دنبال پرى دريايى است گرچه به هزار دليل علمى و غيرعلمى ثابت شده كه پرى دريايى مال قصه ها است اما هنوز جست وجوى ما ادامه دارد. ما پاك از ماهى قرمز تنگ كه هر روز مى بينيمش و برايش دست تكان مى دهيم، غافل شده ايم.

• وسوسه
اين از بدى هاى زمانه است كه امكان انتخاب هاى گسترده را به ما مى دهد، در فروشگاه هاى بزرگ، ويترين هاى رنگين و پرزرق و برق، نياز ما را به خريدن يك پيراهن به باد فراموشى مى دهد، رنگ و رنگ و تنوع دوخت و مدل آنچنان است كه سرگيجه مزمن مى گيريم و همه آنچه مى بينيم را مى خواهيم. گرچه امكانات ما از هر لحاظ فقط يك انتخاب را ميسر مى كند، وقتى امكان آن را داريم كه صد ها فيلم را در آن واحد ببينيم، مطمئن باشيد كه يك فيلم را هم از سر تا ته و درست و درمان نخواهيم ديد؛ حقيقتش اين امكان نامحدود انتخاب كاذب است، همين بلا در انتخاب همسر به سرمان آمده است. در وهله اول دليل اصلى انتخاب همسر و ازدواج يادمان مى رود و بعد از آن توان انتخاب از ما گرفته مى شود و جرات نداريم كه دل از وسوسه برداريم. شايد آدم بهترى سر راهمان سبز شود، شايد نفر بعدى. اين يكى بهتر است. اينها حرف هايى است كه با خودمان مى زنيم. حقيقتش ديگر جرات با كسى بودن را نداريم. شايد بهتر باشد كه امكان كاذب انتخاب نامحدود را از خودمان سلب كنيم تا نيازمان را عميق تر كنيم و حداقل به همين يكى دو نفرى كه روبه رويمان هستند درست و دقيق نگاه كنيم. مطمئن باشيد، روحيه اى كه با انتخاب هاى متنوع خوگرفته، بعد از آنكه دست بر قضا كسى را كه بهترين گزينه اش بوده انتخاب كرده دوباره وسوسه خواهد شد. وسوسه تنوع طلبى از آن چيزهاى اعتيادآورى است كه تركش مثل مواد مخدر به اين راحتى ها نيست، پس چه بهتر كه از همان اول وسوسه نشويم.

• وقتى تنها شدى بيا
شايد بهترين وقت براى ازدواج، زمانى است كه به حسى رسيده باشيم كه ديگر نمى توان اين روزها و شب ها را اينگونه تنها به فردا و ماه و سال سپرد، زمانى كه تنهايى را با تمام وجود حس كنيم و اينكه بايد به كسى محبت كرد و كسى را كه در اين نزديكى است، دوست داشت، بگذاريد همين حالا تفكيك مهمى را بپذيريم، دوست داشتن پر است از ترديد، مى توان كسى را دوست داشت، از او دلخور شد، دعوا كرد، قهر كرد و حتى ترديد كرد كه اصلاً من او را دوست دارم. اما اين بهتر است از يقين بلورى عشق، اين يقين با تلنگرى خواهد شكست و شكستن همان و تمام شدن هم همان. اما دوست داشتن قابل ترميم و تعميم است، منطقى است، مى توان كم شدن و فزون شدنش را قبول كرد و نه آنقدر دلگير شد كه رهايش كرد و نه آنقدر مشعوف شد كه توقع بيجايى داشت. دوست داشتن مى تواند با خوشى و ناخوشى زندگى همراه و هماهنگ شود و در جاده ها و كوچه پس كوچه هاى آن راه برود، نه مثل عشق كه حتماً جاده اى فراخ مى خواهد و در دو سويش هم جنگل و دريا.
رسيدن به حس تنهايى شايد مقدمه اى براى ازدواجى موفق باشد، كشيدن درد تنهايى، كسى را بعداً اين درد را التيام مى دهد، مغتنم و محترم مى كند و خودخواهى را به حداقل مى رساند.

• زياد فكر نكنيد
ازدواج مثل پريدن از درياست، اگر قرار باشد كه همه جوانب را درنظر بگيريد، مطمئن باشيد كه تا صد سال ديگر نخواهيد پريد و اگر چشمانتان را ببنديد، همين الان از دريا گذشته ايد، مى دانيد اگر كارها را به عقل بسپاريد، عقل عزيز براى شما ادله نفى و اثبات را با هم عرضه مى كند، يعنى همانقدر كه دليل مى آورد كه اين كار را انجام بده، مى تواند دليل انجام نشدنش را هم بياورد. در واقع شما با عنصرى غيرعقلى كه تصميم است، كفه ترازوى اين ترديد متساوى را به نفع يك كفه ترازو سنگين تر مى كند، اين عنصر تصميم ساز همان طور كه گفتيم اگر دغدغه پايان دادن به تنهايى باشد بهتر است. اما هر چه هست لطف فرماييد سئوالات طول و دراز و فلسفى از طرف مقابلتان نپرسيد. يا اگر با اين چنين پرسش هاى سرگيجه آورى مواجه شديد، دروغ سفيد بگوييد. يكى از اين سئوالات عمومى را ملاحظه بفرماييد «واى يعنى من بايد تا آخر عمر با او زندگى كنم؟» حقيقتش اين است كه كار سختى است كه جوابى براى اين سئوال پيدا كرد. يعنى واقعاً كم نمى آورم. يعنى همسر من تا آخر عمر برايم دوست داشتنى مى ماند. جواب حقيقى اين است كه ممكن است اينطور نباشد، ممكن است كه هميشه دوستش نداشته باشى. اما دروغ سفيدى كه به واقعيت زندگى نزديك است اينكه اين آخر عمر كجاست. حالا كه وفادارى، بايد سعى كرد كه اين وفادارى و دوستى را حفظ كرد. آينده نگرى به چيزى است. ما را به راحتى از زمان حال جدا مى كند و همين حال و روز خوش فعلى مان را هم خراب مى كند. به ياد داشته باشيد كه همين لحظه هاست كه آينده را مى سازد، آينده موجودى نيست كه يك باره سر راه آدم سبز شود. اگر لحظه لحظه را آرام و مطمئن سپرى كنيد، آينده هم همين طور خواهد بود.

2006-04-24T01:26:00.000+03:30

این جوریش کمی تا حدی کلیشه ایخ ولی خوب، هنوزم جالبه به نظرم:
Google.com 1998-2006

عزیزم، من چه می کنم؟

2006-04-20T15:57:00.000+03:30

راستش چون اصرار کردی برایت می گویم.
دیروز سفارت، شرایط بورس را اعلام کرد. خوب برایت گفته بودم که برای این بورس کلی حساب باز کرده بودم. حتی پارسال وقتی فهمیدم شرط معدل دارد 7 واحد اضافه گرفتم تا معدلم را برسانم به آن حد. خودت حسابش را بکن، در گیر و ویر تز 7 واحد درس هم داشته باشی. ولی حضرات اعلام کرده اند از امسال شرط سربازی را هم اضافه کرده اند. و خوب این یعنی پشم. بای بای تادست کم سه سال دیگر. این از این.

و اما امروز که پی اچ دی یونی خودمان هم پرید. یعنی دیروز فهمیدم که پولی که به حسابشان واریز کرده ام بابت چیز دیگری برداشته اند و با خونسردی گفتند برو دوباره پول واریز کن، کارت نمی دهیم. من هم رفتم ولی خب من چه کار باید می کردم وقتی بانک تعطیل شده بود. التماس؟ شرمنده اخلاق ورزشیت. اینجا ایران است و خوب این یعنی این یکی هم پر!

راستی ته ماجرا این است: دو هفته پیش فهمیدم تمام run هایم اشتباه بوده. چرا؟ چون دانشجوی دکترایی که باید از او اطلاعات (در واقع دو تا عدد) می گرفتم مرده اند و اطلاعات غلط داده اند و الان که بعد دو ساعت بحث به او اثبات شده که اشتباه از او بوده، طلبکار هم هست.

حالا فهمیدی عزیزم. برای همین است که من این گونه ام.

2006-04-17T11:19:00.000+03:30

16910. don in Lafayette, CA
please, don't bomb or send any troops into Iran. We have no right to do this

باید عرض کنم که :)

2006-04-17T11:03:00.000+03:30

من در عجبم آخر این باز کردن کامنت چقدر مساله ساز است مگر. گمانم بستن کامنت بیشتر از اینکه نشان دهنده بی اهمیت بودن کامنتهای دیگران باشد، نشان دهنده جایگاه مهم کامنتهای دیگران برای بلاگر مربوطه است! باز کنید آقا جان این کامنتها را! نکنید این کارها را!

2006-04-02T15:36:00.000+03:30

از روزی که این مطلب هشت سین را در «زنستان» خوانده ام تا امروز چند بار خواسته ام چیزی در موردش بنویسم. منتها مثل اغلب موارد که خواندن برایم از نوشتن راحت تر است، منتظر ماندم تا ببینم دیگران چه چیزی در موردش می نویسند.
ولی امروز با خواندن این مطلب «شرح»، دیدم می شود لب نظرم را در باب این هشت سین، در همین یک جمله «شرح» بیان کرد:

[شروط] پیشنهادی بیش‌تر به پاک کردن صورت مسئله به نفع زنان اشاره دارد تا حل اصولی ماجرا. یعنی یک‌جورهایی رفع یک تبعیض با ایجاد یک تبعیض جدید.

آری! یک قانون کاملا غلط به نفع مردان و به ضرر زنان وجود دارد . این را من هم قبول دارم. حال راه حلی که به نظر دوستانمان در «زنستان» رسیده این است که با عباراتی دقیق و البته خنثی کننده آن قوانین، تمام آن «حقوق نابرابر مردانه» را به یکباره به «حقوق نابرابر زنانه» تبدیل کنند. چرا که به قول خودشان اگر از عبارات و کلماتی جز این بهره می گرفتند تاثیری در دادگاه نمی توانسته داشته باشد. و این یعنی هدف از این پیشنهاد هشت گانه، این بوده که در دادگاه «تاثیری» به نفع «طرف زنانه» ماجرا داشته باشد و نه لزوما کمک به رفع تبعیض (در هر شکلش) در روابط بین طرفین!

پانوشت 1: راستی این پانوشت «شرح»، در این جا هم به گمانم کاربرد داشته باشد:

پیشاپیش از طرف کسانی که اصولا ظرفیت نقد ندارند و من را متهم به عقده‌ای بودن و تفکر مردسالار داشتن و بی‌سوادی و بدبختی و کج‌فهمی می‌کنند، از خودم عذرخواهی می‌کنم.

پانوشت 2: در یکی از کامنت ها این جمله هم جالب بود:

ما هممون قبول داريم که در حق زنان ... ظلم شده اما براي برطرف کردن ظلم، بايد جاي ظالم و مظلوم رو عوض کرد؟

2006-03-30T23:38:00.000+03:30

دلم نمی خواهد در این لحظات تاریخی و حساس که یکی از مهمترین تصمیمات جامعه بین الملل در مورد ایران و من شهروند ایرانی، در حال اتخاذ است سکوت کنم.
دلم می خواهد حداقل بیایم و در اینجا چند خطی بنویسم. نه برای آنکه خوانده شود. شاید برای آنکه در سالهایی بعد مجبور نشوم برای فرزندم یا کس دیگر توضیح دهم که در این روزها و لحظات چه بر من و امثال من که دغدغه این مملکت و آینده آن را داریم گذشته و چقدر دستمان کوتاه بوده از هر نوع اعتراض یا اعلام نظری.

من هم انرژی هسته ای را حق مسلم خودمان می دانم ولی به طور جدی نسبت به نحوه احقاق این حق اعتراض دارم. متاسفانه تاکتیک های دولت ایران در دو سال اخیر به شدت به فضای بی اعتمادی دامن زده. برای من به شدت عذاب آور و تلخ است وقتی می بینم در این کره خاکی ما به تنهایی یک گوشه ایستاده ایم و مابقی دنیا را به مبارزه می طلبیم. این نوع رفتار از طرف دولتمردان حکومت من، بیش از آنکه برای من غرور و فخر بیاورد، مرا به تفکر وا میدارد.
متاسفانه من وقتی این مصاحیه احیر جک استرا را می خوانم که در آن گفته:

مقامات معقول دولت ایران باید به این مساله فکر کنند که تاکتیک های دولت ایران، سبب بیگانه شدن بسیاری از دوستان دولت ایران، از جمله بریتانیا، شده است.

و آن را در کنار مصاحبه حسن روحانی در نشریه مرکز مطالعات استراتژیک قرار می دهم که در آن به روشنی توضیبح داده بود که ایران چگونه در سال گذشته و در هنگامه مذاکرات، هنگامی که طرف اروپایی به ایران اعتماد کرده بود با مطرح کردن یکباره بحث سانترقوژهای P2 همه راه ها را به یکباره بر خود بست، طرف انگلیسی را صادقتر از طرف وطنی و «خودی»اش می یابم.
این نکته و ده ها نکته دیگر که این روزها در هیاهوی شعارهای گوناگون و پوسترهای رنگارنگ گم شده روزی دوباره سر بر خواهد آورد و پاسخ خود را جستجو خواهد کرد.
... من انرژی هسته ای را حق مسلم خودمان می دانم ولی مخالف استراتژی دولتمردانم در زمینه احقاق حقم هستم و به شدت امیدوارم که معجزه ای شود و کسی در این میان، با صداقت و حکمت به دنبال احقاق حق ملت خود باشد نه با نیرنگ و پنهان کاری.

2006-02-18T00:41:00.000+03:30

شاید باور نکنید ولی در این یکی دو ماه اخیر، شب ها تا چشم بر روی هم می گذارم که بخوابم، پشت سر هم حرف و مطلب است که دلم می خواهد آنها را اینجا بنویسم. حتی بعضی اوقات می شود که برایشان تیتر می زنم و پانوشت می نویسم . حتی شده است که به کامنتهایی که دلم می خوهد برایشان نوشته شود فکر می کنم.
این ها را گفتم که شاید اقلا داستان پراکنده نویسی در اینجا را گفته باشم. وقتی خودم به این نوشته های اخیر نگاه می کنم، یک آن دلم می خواهد برگردم و پای آخرین مطلبم برای خودم کامنت بگذارم که :
«رفیق! حرف دلتو بزن. اینا چیه که می نویسی. چرا خودتو قایم میکنی پشت این حرفا. حرف دلتو بزن....»
ولی چه عرض کنم... باز دوباره صبح می شود و همه این حرف ها و تیتر ها و پانوشت ها گم می شود در ازدحام این شهر شلوغ. مثل خود من که هر روز صبح گم می شوم تا باز دوباره شب شود و باز صبح بعد و ....
ولی این را مطمئنم که این بار، این حلقه تکرار پایان دارد و من این روزها سخت به دنبال آن لحظه هستم.

پس نباید سخت بگیرم. همه چیز حل می شود. «زندگی» هم شیرین می شود...

یک پست خصوصی

2006-02-12T16:02:00.000+03:30

ای لعنت به این گلدکوییست و هر چی بازاریابی شبکه ایه که برای من جز از دست دادن دوستام فایده دیگه ای نداشته.

به خدا باور کنید خیلی احساس بدیه که هر چند وقت یه بار یکی از دوستام بهم زنگ بزنه و به هزار دوز و کلک بخواد منو ببره برای به اصطلاح پرزنت کردن و دقیقا من تا فیها خالدونم زمانی میسوزه که تو پرزنتشن ها هی می شنوم یکی از از ارزش های گلدکوییست پیدا کردن دوستان جدیده! ولی خدا می دونه که چند تا از دوستان من بودن که به خاطر همین گلدکوییست، از دستشون دادم.
تقریبا که چه عرض کنم، میشه گقت تحقیقا تمام دوستانم که بهم زنگ زدند و از من خواستن که برم گلدکوییست، بعد از جواب رد من، دیگه با من تماسی نگرفتن که نگرقتن. انگار که من حالا چه خیانتی کردم بهشون.

آآآخه بابا جان بذاریید به حساب حماقت من، بذارید به حساب نفهمی من. من نمی خوام پولدار شم. من تا حالا این همه تو زندگیم حماقت کردم و هی بازم دارم می کنم، خب اینم روش. ولی به خدا دیگه نمی خوام به خاطر این موضوع مسخره، هی دوستامو از دست بدم.

آی ی ی ی مردک.... با توام ها... تو که می دونم اینجا رو می خونی. من تو یکی رو دیگه نمی خوام از دست بدم. تمام تلاشمو هم می کنم . ولی خواهشا خودت یه کاری نکن که خرابش کنی. من دوست دارم و دلم هم نمی خواد که دوستیمون به هم بخوره. پس تو رو خدا بی خیال...

2006-02-10T23:17:00.000+03:30

1.
گفتی غزل بگو، چه بگویم مجال کو؟
شیرین من، برای غزل شور و حال کو؟

پر می زند دلم به هوای غزل، ولی
گیرم هوای پر زدنم هست، بال کو؟

گیرم به فال نیک بگیرم بهار را
چشم و دلی برای تماشا و فال کو؟

تقویم چار فصل دلم را ورق زدم
آن برگهای سبز سرآغاز سال کو؟

رفتیم و پرسش دل ما بی جواب ماند
حال سوال و حوصله قیل و قال کو؟

بازم بگم؟

2.این موزیک شاید برای بچه هایی که برنامه شب چله چلچراغ آمده بودند خاطره انگیز باشد. ولی قطعا دانلود کردنش برای آنهایی که آن برنامه را نیامده بودند هم، خاطره انگیز می شود. پس بدانلودید و لذتش را ببرید. دو مگ ناقابل است.

2006-01-20T15:10:00.000+03:30

نكته اول پست امروز، مربوط به عكس پايينه: مستر پلان گوگل! براي ديدن متن هاي نوشته شده روي تخته بايد روي عكس كليك كنيد تا با اندازه بزرگتر ديده بشه. چون عكس در ابعاد اصلي با دوربين ديجيتال گرفته شده طبيعتا يه ذره سنگينه (در حد يك مگ) ولي در اين ابعاد كاملا مي تونيد نوشته هاي روي تخته رو بخونيد.
در ميان تمام چيزهاي روي تخته، اون عبارت Google OS براي من كه هيجان انگيز بود.

2. نكته دوم اين لينكه. گزيده اي از بهتذين هاي google video. البته طبيعتا فقط براي دوستاني كه به اينترنت سرعت بالا دسترسي دارند قابل استفاده است. بعضي از اون ها واقعا جالبه. مثلا اون مسابقه كه مارمولك ( مارمولك كه چه عرض كنم، بچه تمساح!) رو روي يه ديسك ول مي كنن و جيغ دخترا كه ناغافل از همه جا، سرشون رو گذاشتن وسط ديسك! جدا غير قابل باوره. نفهميدين چيه داستان؟ خب بريد ببينيد ;;)

2006-01-13T00:50:00.000+03:30

ببين باز مي بارد آرام برف
فريبا و رقصنده و رام برف

عروسانه مي آيد از آسمان
در اين حجله آرام و پدرام برف

زمين را سراسر سپيدي گرفت
به هر شاخه، هر شاخه، هر جام، برف

نشسته بر انبوه اندوه دشت
به بي برگي باغ ايام برف

خزان هم به دامان مرگي خزيد
كنون فصل سرد سرانجام برف

فروبسته يك شهر چشمان خويش
و مي بارد آرام ، آرام ، برف

(عکس بالا از بارش امروز برف در تهران)[+]

2006-01-01T00:38:00.000+03:30

-لاک در رساله ً L’ Epistola ، قیاس منطقی را بعنوان زیر بنای استدلالات خود بکار میگیرد. این استدلالات از طریق قیاس منطقی ، که لاک در مثالات ا ئیکه در بارهً سلامتی ، یا ثروتمند شدن ، بکار گرفته است، فرق میکند. لاک میگوید : من میتوانم ،سلامتی ام را از طریق مختلف باز یابم ، ولو اینکه به آن طریق ا عتماد نداشته باشم همچنین ، میتوانم ، از راهی که بسا ممکن است ، که قبلأ باور نداشته باشم ...

متن بالا قستمی از یکی از میل هایی است که برای سایت «باخاتمی» ارسال شده. نویسنده در میل خود ذکر کرده که میل فوق حاوی «بخش نهم از فصل سوم» یک مطال دنباله دار است و الحق که راست هم می گوید. چون تقریبا هر روز دارد یک بخش جدید را برایمان ارسال می کند.

حال نمی دانم که جدا انتظار دارد این متن را بدهیم پرزیدنت سابق مطالعه کند مثلا؟!

2005-12-30T18:18:00.000+03:30

ایده جالبیه، هر چند هنوز دقیق و خوب کار نمی کنه: چت با وب از طریق گوگل!

2005-12-30T01:06:00.000+03:30

چه کنم با دل تنها....
[1.38 مگابایت]

خیلی عجوله اگه کسی فکر کنه باید وسطش بزنه زیر گریه...

2005-12-24T23:34:00.000+03:30

تقریبا دقیقه ای یک درخواست داره زده میشه به آدرس این سایت که البته بعدش خودکار فوروارد میشه به میل باکس من.

یعنی این همه علاقه و اشتیاق فقط به خاطر کاریزمای خاتمیه؟ من که باور نمی کنم....

تکمیل: این ابجیمونم ظاهرا اونور همین مشکل رو داره!

2005-12-23T00:13:00.000+03:30

«پنج شنبه، اول دی ماه 1384، یک روز خوب...»

محصول مشترک خدا، بر و بچز باحال چلچراغ و چند تا رفیق فابریک خصوصا ایشون و البته اوشون که کلی معطل ما موندن.

2005-12-21T23:46:00.002+03:30

اااااااااااه، حقیقتا دهنم صاف شد تا بتوانم این چهار تا عکس مطلب قبل را در عرض ستون این صفحه جا بدهم. آخه هر چی عرض عکس ها را کوچک می کردم باز هم از این ستون می زد بیرون و تمام قیافه صفحه را به هم می ریخت.

گمان کنم اگر وبلاگ را بتوان به مثابه خانه شخصی خودمان فرض کنیم باید گفت که وبلاگ من چیزی تو مایه های یک آپارتمان شیک و جمع و جور است که البته انباری هم ندارد ولی مثلا مال بهمن چیزی مثل یک خانه درندشت با یک حیاط درندشت تر است که راحت می شود در آن تخت گذاشت و دور حوضش هم عصر ها نشست و چایی خورد. جایی که انباریش گمانم به اندازه هال و پذیرایی وبلاگ من باشد...
خلاصه که «عرض ستون» وبلاگش کلی حال می دهد برای گذاشتن عکس های عریض!!!

2005-12-21T22:51:00.000+03:30

نگاهی به آنچه در سال 2005 گذشت، از زبان «گوگل عزیز من»:

Google.com - Top Gainers of 2005

1. Myspace
2. Ares
3. Baidu
4. wikipedia
5. orkut
6. iTunes
7. Sky News
8. World of Warcraft
9. Green Day
10. Leonardo da Vinci

Google News - Top Searches in 2005

1. Janet Jackson
2. Hurricane Katrina
3. tsunami
4. xbox 360
5. Brad Pitt
6. Michael Jackson
7. American Idol
8. Britney Spears
9. Angelina Jolie
10. Harry Potter

یه کار دیگه ای که گوگل برای این گزارش سالانه کرده ارائه نمودارهایی بر اساس Query ها و مراجعه کاربرانه، خصوصا از طریق googlenews.
مثلا در مورد واژه «London» :

در سال گذشته وقتی خبری اتفاق می افتاد، به شکل همزمان از طریق چندین منبع رسانه ای گزارش آن رویداد یا واقعه گزارش می شد. ولی مردم و در واقع کاربران وب کدام منابع رو برای کسب آن اخبار ترجیح میدادند؟ پاسخ بسیار حالبه. خودتان نگاه کنید:

که خوب مشخصه که نکته جالب جایگاه «الجزیره» در این نموداره.

ممم... و اما بوش انتخابات را چطور برد؟
با نکاهی به query های مربوط به عبارت «سلاح های کشتار جمعی» (weapons of mass destruction) و عبارات هم معنی این عبارت شاید داستان کمی برایتان مشخص تر شود:

البته به گمانم خیلی جالب تر بود اگر گوگل در مورد واژه «عدالت» هم همچین کاری می کرد، اون وقت، پیک نمودار قطعا انتخاب تیر ماه ایران بود!

و... بالاخره امسال را باید (به شیوه مقام معظم رهبری عرض می کنم!) سال «ویکیپدیا» نامید. ویکیپدیا از آن جمله جاهایی است که من باید در آینده بیشتر در موردش بنویسم و مدح بگویم! خودتان نگاه کنید:

نمودار کم مانده سر به فلک بگذارد!

2005-12-17T01:09:00.001+03:30

رییس جمهور در جمع مردم خاش با اشاره به منزلت زن در دين مبين اسلام اظهار داشت:
يكي از «مواهب» و «نعمت‌»هاي اين شهر وجود بانوان مومن و پرشور است و در فرهنگ اسلامي به جايگاه و منزلت زنان اهميت داده شده است.

یعنی چی اون وقت؟ بانوان مومن خاش چی دارند که به عنوان یکی از مواهب و نعمت های خاش هستند و مثلا بانوان شهرهای دیگه ندارند؟
جان من یکی مواظب مهرورزی های این آقا پشت تریبون باشه!

2005-12-16T17:38:00.000+03:30

(گمانم) بذیهی است که برای بهتر دیدن تصویر باید روی آن کلیک کنید. همین!

نخیر، «نباید» عربی را فارسی بنویسم!

2005-12-12T00:22:00.000+03:30

بعد از آن پستم با عوان «عربی را فارسی ننویسم»، در مورد این که چرا بعضی از دوستان کلمات معربی چون «مثلا»،«اکثرا» و ... را با رسم الخط فارسی می نویسند، دو کامنت جالب برای آن مطلب تقریبا برای من که موضوع را حل کرد.

در اولین کامنت پرستو توضیح داده بود که این کار را نه بر اساس قاعده خاصی بلکه فقط به علت اینکه چون ادیتور موییب تایپ تنوین را ساپورت نمی کند(؟) این کلمات را این گونه می نویسد. این دلیل پرستو البته به نظرم به دو دلیل قانع کننده نبود. اول اینکه مگر خود ما در متون دستنویس چقدر بر رعایت تنوین گذاری روی الف آخر این کلمات اصرار داریم. به بیان دیگر اگر در همان ادیتور نویسنده به جای «اکثرن» تایپ کند «اکثرا» چقدر احتمال دارد که بیننده این کلمه را به جای aksaran بخواند aksaraa. به نظر من تقریبا محال است که خواننده فارسی زبان مرتکب چنین اشتباهی شود. و دوم هم اینکه پرستو، سهام الدین و آرش از سه سیستم CMS و در نتیجه سه ادیتور متفاوت برای ارسال مطالبشان استفاده می کنند. یکی موییبل تاپ، دیگری بلاگفا و آخری هم چیز دیگری که دقیقا نمی دانم چیست.

اما کامنت دوم آن مطلب، حجت را تمام کرد. یاسر لطف کرد و آدرس مطلبی از «داریوش آشوری» را داد که در آن مطلب داریوش خان آشوری شرح کاملی را در این مورد داده است. مطلب بسیار جالب است و نشان می دهد که این مساله چیزی فراتر از یک نقص در ادیتور تایپ است و به نظر من بر این اساس باید در مورد ننوشتن این کلمات با رسم الخط فارسی بیشتر حساسیت نشان داد و این نکته را حتما رعایت کرد.

این مطلب با این مقدمه شروع می شود:

در این سال‌ها برخي نویسندگان وسوسه شده اند که تنوین را در واژه‌هایِ عربی‌تبار به جایِ شکلِ نوشتنِ آن به شیوه‌یِ زبان‌تگاره‌یِ سنّتی، یعنی
[-ًا]، بر اساسِ واگویه‌ (یا تلفّظِ) آن به [-ن] در فارسی تبدیل کنند. برایِ مثال،
«تقریباً» را «تقریبن» بنویسند. این گرایش نخست به صورتِ شوخی و بازی از وغ وغ ساهابِ صادق هدایت آغاز شد و سپس کساني آن را در روزگارانِ بعدی جدّی گرفتند و تقلید کردند. هدایت در نوشته‌هایِ دیگر- اش هرگز این شیوه را دنبال نکرد. ناصر وثوقی شاید نخستین کسي باشد که این شیوه را، در مجلّه‌ی اندیشه و هنر، به صورتِ جدّی کار برده است و اکنون کساني از نویسندگانِ نسل‌هایِ جوان‌تر آن را دنبال می‌کنند. امّا، به نظرِ من، این شیوه هیچ مشکلي را حل نمی‌کند و تنها بر ابهامِ خطِ فارسی می‌افزاید. زیرا با نشانه‌یِ سنّتی می‌توان اصلِ عربیِ این نشانه و نقشِ
قیدسازِ آن را در جمله بازشناخت، امّا با این شیوه‌یِ تازه چیزي می‌شود شبیهِ هر [-ن]-ِ پایانیِ دیگر در خط و زبانِ فارسی. شاید این اندرز به‌جا باشد که در این مورد باید از رویکرد به دستکاریِ‌ آسان‌یابِ ذوقی و بی‌منطق پرهیز کرد و به دنبالِ راهِ حلِ درست با منطقِ علمی گشت (که در میانِ ما،البته، چیزي‌ست از کمیابی در حدودِ سیمرغ و کیمیایِ معروف). ادامه مطلب...

باز هم از یاسر و پرستو ممنونم.

چهار قلم روزمرگی

2005-12-11T20:53:00.000+03:30

1. بچه تر که بودم مامان همیشه ورد دهنش بود: «آدما که بزرگ میشن، مشکلاتشونم بزرگ میشه». ولی مامانی تو نگفته بودی که دیگه این قدر بزرگ که....

2. الهی ارنی «النساء» کما هی... ( بر همان وزن «الهی ارنی الاشیاء کما هی ....»)

3. خدا کند این سفر سه روزه به اصفهان کارگشا باشد دست کم... این اصفهان، این اصفهان زیبا ....

4. Antimatter - Planetary Confinement - Epitah - از دستتان می رود اگر وسوسه شوید و گوش نکنیدش. فقط یک مگ ناقابل است. ولی روحتان تازه می شود. (برای دانلود مستقیم از این آدرس استفاده کنید، با اجازه صاحب خوش سلیقه اش البته)

عربی را فارسی ننویسیم

2005-12-09T09:58:00.000+03:30

نمی دانم این داستان نوشتن تنوین های عربی به شکل فارسی دیگر از چه صیغه ایست. این که مثلا «واقعا» را «واقعن» بنویسیم.

اولین بار این نوع رسم الخط را من در وبلاگ پرستو دیدم (مثلا آخریش را دراینجا، لطفن = لطفا). این نکته در ذهنم بود تا اینکه در اولین جلسه کلاس آیین نگارشی که این ترم به شکل اختیاری گرفته ام از استاد پرسیدم. استاد هم که دکتر غلامحسین زاده نامی است و خود نوسینده کتابی به نام «آیین نگارش»، چاپ انتشارات سمت؛ با قاطعیت گفت که این کار غلط است و با هیچ صیغه ای جور در نمی آید.

ولی ظرف این دو روز این مساله را در دوجای دیگر هم دیدم. یکی در وبلاگ سهام الدین خان بورقانی (کاملا = کاملن، اکثرا = اکثرن، واقعن = واقعن) و این اخری در وبلاگ آرش خان غفوری ( واقعا = واقعن). از آنجا که این هر سه روزنامه نگارند حال دوباره به شک افتاده ام که نکند شاید این کارشان منطقی دارد. کاش یکیشان بیاید و دلیلش را بنویسد تا دست کم ما بدانیم کدام یک درست است کدام یک نادرست.

تکمله:

1. شرمنده. خودم هم نمی دانم چرا این در چند پست آخر گیر داده ام به این رفقای روزنامه نگار! خلاصه که ما کما فی السابق مخلصیم :)

2. یک نکته تکمیلی برای بحث بالا این است که تمام این کلمات عربی را می توان با کلمه های معادل فارسی اش جایگزین کرد. مثلا :

«...و اکثرن مشغول گپ زدن با یکدیگر بودند .... = و بیشتر آنها مشغول گپ زدن با یکدیگر بودند » و نظایر این. با رعایت این مساله گمان کنم که اصلا لازم نباشد که خود را مقید بدانیم که این دسته از کلمات عربی تنوین دار را به شکل معربشان بنویسیم با با رسم الخط فارسی.

2005-12-09T00:38:00.000+03:30

این احساس تنهایی از خود تنهایی بدتر است. احساس اینکه در لحظه هیچ کسی دور و برت نباشد که بتوانی دعوتش کنی برای دوکلمه حرف زدن، قدم زدن و خالی کردن انچه در ذهن و مغزت آزارت می دهد.

این احساس تنهایی...

2005-12-08T22:22:00.000+03:30

این که عرض می کنم من با این درخواست «رعایت استانداردهای ایمنی برای ماموریت‌های خبری » مشکل دارم و به جای آن باید به لزوم رعایت استانداردهای ایمنی پرداخت، یک نمونه اش این پایین است.

كروبي خاطرنشان كرد: در اواخر مجلس ششم يك هواپيماي C130 كه نيروهاي مسلح در آن بودند در كرمان سقوط كرد. نمايندگان كرمان بعد از سقوط هواپيما پيش من آمدند و گفتند در اين ارتباط جلسه‌اي را تشكيل مي‌دهيم و مساله را مورد بررسي قرار مي‌دهيم. چون خانواده‌ي آنها مي‌خواهند بدانند علت سقوط چيست. من اين مساله را به مسوولان مربوطه منتقل كردم و آنها نيز پذيرفتند كه اين مساله با برگزاري جلسه‌اي مورد ارزيابي قرار گيرد. بررسي اين قضيه با برگزاري انتخابات مجلس هفتم و رد صلاحيت نمايندگان مجلس ششم همزمان شد.
وي افزود: بعد از آن دوباره نمايندگان از من درخواست كردند كه جلسه را برگزار كنند. من نيز دوباره به همان فرد
مربوطه گفتم كه ما مي‌خواهيم جلسه‌اي را در اين ارتباط با حضور نمايندگان برگزار كنيم. آن فرد چون مي‌ديد من و نمايندگان، 70 روز ديگر بيشتر در اين جايگاه نيستيم به ما گفت اينها پرسنل ما بودند. من مي‌خواهم بگويم پرسنل‌تان بودند يا بنده زر خريد شما. من خود در بنياد شهيد حضورداشتم مي‌توانستم هر اتفاقي كه مي‌افتاد بگويم اينها پرسنل من هستند. ببينيد چه استدلالي را مي‌آورد مي‌گويد پرسنل ما بودند.
[+]

تا آنجا که ذهن من یاری می کند در این حادثه نزدیک به 300 نفر از پرسنل سپاه پاسداران کشته شدند و در کرمان سه روز عزای عمومی اعلام شد و دیگر هیچ...

در این مملکت این جان «انسان» است که بی ارزش است و نه فقط جان خبرنگار.

2005-12-08T20:14:00.000+03:30

پرستو در مورد درخواست هایی که قرار است در نشست شنبه در محل انجمن صنفی برگزار شود نوشته:

تجمع مدنی-صنفی در محل انجمن صنفی روزنامه‌‌نگاران که ضمن
بزرگداشت قربانیان دست‌کم چند خواسته‌ی مشخص می‌تواند داشته باشد:
1- رعایت استانداردهای ایمنی برای ماموریت‌های خبری
2- پی‌گیری پرونده تا رسیدن به نتیجه -به خصوص که از اطلاع به وجود نقص فنی در هواپیما خبر می‌دهند.
3 - رعایت قوانین بین‌المللی در برخورد با بازماندگان حادثه و پرداخت غرامت بر این اساس
4 - عذرخواهی رسمی

این مورد اول به نظر من یه ذره اشکال داره. یعنی نباید خواستار رعایت استاندارد های ایمنی به صورت عام شد؟ مثلا اگر در این هواپیما خبرنگاری وجود نداشت و هواپیما سقوط می کرد نباید بحث «لزوم رعایت استاندارد های ایمنی» در ذهن ما پر رنگتر می شد و ما به عدم رعایت این مساله حساس می شدیم.

درسته که شنبه قرار است که یک سری «روزنامه نگار» دور هم جمع شوند و اعتراض کنند. ولی آیا نمیشه که در این تجمع این مساله از دیدگاه انسانیش (و نه لزوما برای ماموریت های خبری) مطرح بشه و مورد درخواست باشه؟

این جوری به نظر من منطقی تره.

2005-12-08T19:50:00.000+03:30

واحد مرکزی خبر: شهدای عرصه رسانه ... - لابد چون صدا وسیما رسانه ملیه.
شبکه خبر: شهدای عرصه خبر و رسانه... - لابد چون شبکه خبر شبکه خبره.
ایسنا: شهدای عرصه اطلاع رسانی... - لابد چون ایسنا خبرگزاریه.

2005-12-08T11:44:00.000+03:30

روزها و شب های من در این چند وقته در همین جایی می گذرد که این آقای عکاس ایستاده و این عکس را گرفته. آن ساختمان آجرنمایی هم که در گوشه عکس می بینید دقیقا روبروی دفتری است که من در آنجا برای تزم مشغول کار هستم.

این عکس پایین هم همان جاست. ولی مربوط به روز سه شنبه است. همین سه شنبه گذشته که آسمان و زمین تهران سیاه بود. این ها را خصوصا برای خوانندگان خارج از ایران گذاشتم. گفتم شاید این چند روزه دلشان هوای تهران کرده باشد.

2005-12-05T23:09:00.000+03:30

... و جایزه بهترین پست وبلاگی هفته برای سعید حنایی کاشانی عزیز که بعضی از پست هایش به طرز اعصاب خردکنی تحسین برانگیز (و البته تامل برانگیز) است و کف مرتب برای این پست آخرش در مورد نقد بعضی روشنفکربازی های رایج در فضای رسانه ای (و شاید هم زندگی) ما.

2005-12-02T10:56:00.000+03:30

لیستی بلند بالا (و قطعا ناقص) از مدیرانی که در دولت جدید بازنشسته شدند.

آن پایین لیست اسم پدر من را هم می توانید اضافه کنید البته!

2005-12-01T21:05:00.000+03:30

you're using a browser published by people eating poor, hungry african orphans.
do you really want to support their dirty biz? where do you want to go today?

mozilla.org - home of the firefox
opera.com - now even without ads

feel kindly invited to visit this page again with your new browser.

از طریق گوگل دنبال یه چیزی بودم که رسیدم به این پیغام. IE رو میگن ها!

2005-11-30T22:20:00.000+03:30

از تهران كه به سمت خراسان مي رويم در۵۰كيلومتري بجنورد به منطقه اي به نام آشخانه ميرسيم از آن جا حدود٨۵كيلومتر كه بروي مي رسي به منطقه اي به نام «بهكده»

جمعيت كمك به جذاميان در دههي چهل به بعد حدود۶٣هزار هكتار زمين را در اين منطقه خريداري كرده وحدود چهارصد خانه ساخت تا جذاميان بهبود يافته كه خانواده وجامعه حاضر به پذيرفتن آن ها نبودند را در آن اسكان دهد بيمارستان۵۰تختخوابي را جمعيت كمك به جذاميان آلمان در آن جا ساخت به نام بيمارستان ٨بهمن (روز جهاني كمك به جذاميان) ومابقي را بشنويد از زبان (كاريون متخصص وكارشناس سازمان بهداشت جهاني در دهه چهل) كه ميگفت: «جذام در ايران در جهت تازه اي گام برداشته است واز نظر نقطه نظر بازگرداني جذاميان به زندگي «عادي» ايران هم اكنون پيشاپيش ملل جهان قرار دارد. در اين بهكده زندگي عادي جريان دارد. خانه هاي آجري دو اتاقه، با حياط كوچك وباغچه هاي پر از نعنا وريحان ويك درخت گل ابريشم، از مسجد بهكده هر صبح وظهر صداي اذان به گوش مي رسد، مردم بهكده مذهبي اند وزن ها همه چادرهاي گلدار بر سر مي كنند» ....

[از طریق سنجاقک]

2005-11-25T17:17:00.000+03:30

به خدا من دلم نمی خواست که این بحث گوگل و یاهو را ادامه بدم. ولی چه کنم که برادرمون Wired در شماره اخیرش یک مقاله جالب دارد به نام: Who's Afraid of Google? Everyone.

به علاقه مندان آن بحث مباهله توصیه می کنم این مقاله را هم مطالعه کنند.

فقط یه نکته رو دلم می خواد اینجا بگم.
درسته که یاهو ممکنه که معادلی برای تمام سرویس های گوگل داشته باشه (که البته نداره) ولی سرچشمه علاقه من (و میلیون ها mind دیگه!) به گوگل اساسا در داشتن این تنوع از سرویس ها نیست. ( نمی دونم چرا الان یاد این شعار معروف افتادم: Open Minds, Open Source)

همون طور که قبلا هم گفتم از دید من گوگل اساسا در حال ترویج یک نوع فرهنگ در کل وبه. این مساله رو هم در جنبه های مختلفی میشه به وضوح دید. مثلا یکی از این چیزا داشتن احترام به حقوق کاربر وبه. من قبلا تو یه پست با مقایسه privacy policy گوگل و یاهو به این مساله دقیق تر اشاره کرده بودم.
یا یه نکته دیگه که میشه گفت اینه که ممکنه که خیلی از ابتکارات و سرویس هایی که گوگل تو این چند سال عرضه کرده چیز خارق العاده ای نبوده باشه ولی تا حالا از خودتون سوال کردین که پس چرا دیگر سرویس دهنده ها نیومده بودن اون سرویس ها رو برای کاربران فعال کنن؟ اگه گوگل با ظرفیت یک گیگا بایتی مرز هارو نمی شکست خداییش فکر می کنید یاهو چند سال طول می کشید تا حاضر بشه که ظرفیت 4 (!) مگی خودش رو تغیر بده! ولی الان این کار رو کرده و احتمالا قصد هم داره که خیلی کار های دیگه هم بکنه. ولی مهم اون «فرهنگ گوگل» در ارائه «نوع» و «نحوه» سرویس های تازه است که یاهو نشون داده نداره. (باز هم میگم این «فرهنگ» از دید من کاملا با توانایی تکنولوژیکی که یاهو و یا سرویس دهنده های دیگه شاید در قیاس با گوگل در این زمینه قویتر هم باشند فرق داره)
یه مثال دیگه هم البته این تکنولوژی Ajax یا سرویس Adsense است که گوگل داره از اون ها استفاده میکنه. Ajax یا Adsense اصلا چیز پیچیده ای نیستند و میشه حتی حدس زد که توی lab های یاهو این دو تا خیلی قبل تر از گوگل روش کار شده باشه. ولی پس چرا یاهو تا امروز حاضر نشده که مثلا دست از این تبلیغ های اعصاب خوردکنش بر داره؟
یا مثلا در همین مقاله Wired نگاه کنید به این جمله:
Whereas Microsoft infamously smothered new and open standards, Google is famous for supporting them

من فکر می کنم همین نوع «سیاست حاکم» بر گوگله که تونسته که برای اکثر کاربر ها جلب توجه بکنه و گرنه خیلی از سرویس ها و tool هایی که گوگل ارائه میده در سایر سرویس دهنده ها (حتی در مواردی قویتر) در دسترس هستند.
و یه چیزی هم این آخر بگم. حالا ببینید در این اوضاعی که گوگل با این همه سر صدایی که از خودش درست کرده چه چیزی دغدغه ذهنی مدیرانش شده و اون ها از چه چیزی نگرانن؟:
از قول امید کردستانی: We're trying to find ways so we are not viewed as a gorilla

یعنی دقیقا همون چیزی که اگه یه روز رخ بده گوگل رو با سایر سرویس دهنده ها در یک سطح و حتی شاید پایین تر قرار بده و اون روز قطعا روز مرگ گوگله.

تکمله: یه چیزی که گمونم تو اون لیست قبلی جا افتاده بود و البته به درد این بحث بالا هم می خورد کاریست که گوگل قصد دارد برای «کل» شهر San Francisco بکنه. Free Wi-Fi !

2005-11-23T18:44:00.000+03:30

من دلم چیززززز... ببخشید چین می خواد ...

2005-11-21T23:10:00.000+03:30

آاااااااااای ملتی که هنوز سنگ یاهو رو به سینه میزنین! من دعوت به مباهله می کنم با این لیست.
بیارید تمام آنچه را که دارید. ما هم آورده ایم در اینجا تمام انچه را که داریم!
لیست (البته ناقص) سرویس های گوگل:

Add to Google lets publishers create a custom “Add to Google” button for their RSS feeds. When a user clicks the button, they can choose to either add the feed to Google Reader, or the Google Homepage service.

Blogger is Google’s blog-hosting and creation service which seems to be very popular on the web because of the price (free) and ease of use.

Froogle is Google’s product search engine that you can use to find the cheapest price for a product.

GMail (or Google Mail) is Google’s popular email service, that gives you over 2 gigabytes of storage.

Google AdSense is Google’s contextual advertising service, popular among many websites. Google also released Onsite Advertiser Sign-Up on November 21, 2005 which lets advertisers buy ads on a site directly from the Google Ads on that page.

Google AdWords is the other side of AdSense. While AdSense lets publishers put ads on their site, someone has to pay for those ads, and AdWords
connects companies with publishers so you can make a little bit of money.

Google Alerts are e-mail updates to particular searches you do on Google. Pretty useful for monitoring websites or news.

Google Analytics crawls your website and keeps track of your visitors through a small piece of Javascript. Great tool for webmasters trying to improve their stats and AdSense revenue.

Google Answers lets you hire someone to research a topic or answer a question for you.

Google Base looks like its going to be Google’s massive content library, with all sorts of content, uploadable by anyone. Oddly enough, it sounds like EPIC and Google Grid mentioned in this video. Many people are comparing this service to Craigslist.

Google Blog
Search is very much like the web search service but letting search only through various blogs around the web.

Google Book Search allows you to search though books that Google has scanned into their database.

Google Catalogs is a search engine for mail-order catalogs.

Google Code is Google’s effort to promote and contribute to Open Source software.

Google Compute exists as a part of the Google Toolbar and uses your computer’s idle time (when you’re not using it) to compute data from distributed computing projects like
Folding@Home.

Google Deskbar is essentially an embedded IE window in your Window Taskbar that you can search Google from.

Google Desktop is similar to apps like Konfabulator or Dashboard but not as attractive. It offers various widgets and a sidebar which let you do things like searches, aggregate feeds, write notes, check weather, and more.

Google Directory which is similiar to Yahoo’s and dmoz’s services, letting you search by category.

Google Earth is a desktop application which is basically Google Local on steroids.

Google Groups allows you to create a mailing list, read Usenet posts, and generally collaborate with others who share a similar interest.

Google Homepage is a webpage which lets you add various widgets like weather, news, horoscopes and more, much like
Netvibes.

Google Image Search is Google’s slightly-lesser-known service to search for images.

Google Labs highlights all the projects Google is working on for future release.

Google Local combines data from Google Maps with information on local businesses and venues.

Google Maps is a mapping service which also provides driving directions to and from different locations. The service is only available in a few countries (mainly the U.S.) but support for other countries is expected in the future. Google Maps has become quite popular lately thanks to a readily available API which lets people create their own maps.

Google Mobile is similiar to Google SMS, but using WAP instead.

Google Movie
Showtimes lets you type in a zip code or address, and it will find movie theaters and showtimes near that area.

Google News is a news portal, aggregated by Google’s computers. Everything is done by machines, so no human interaction.

Google Reader is a new product which acts as a web-based RSS reader.

Google Ridefinder lets you easily find taxis in some of the major cities around the United States.

Google Scholar searches things such as theses, papers, and other research and technical information.

Google Send to Phone is a little Firefox extension which lets you send text messages to mobile phones via SMS.

Google Sitemap helps create particular searches for a web address which can be very useful for webmasters looking to index
their own site, or see who is linking to it.

Google SMS allows you to access many Google services through your mobile phone through text messaging (message GOOGL to learn more).

Google Store isn’t really a service, but rather a place to buy some cool Google merchandise.

Google Suggest is just an extension to the normal Google web search engine, but with autocomplete functionality to your searches making it a little easier to find what you need. There is also a
Firefox extension available.

Google Talk is Google’s IM and VoIP program running on the Jabber network. You need a Gmail account to use this.

Google Toolbar is the swiss army knife of toolbars, if ever there was one letting your use the various Google web services from your toolbar, as well
as offering other interesting information like a site’s PageRank and more.

Google Video and Google Video Upload offer an archive of freely available video clips.

Google Web Accelerator supposedly helps load web pages faster, but there have been security and privacy issues raised about this application.

Google Web Search is the familiar web search. It also allows you to access certain functions like a calculator, a stock tracker, word definitions,travel information, weather, and more by simply searching for that information (for example, define onomatopoeia or weather 90210). These are not stanalone services but a part of web search, which is why I’ve added them here and not into their own section.

Hello is a small IM client which is used in conjunction with Picasa to share pictures with family and friends.

Orkut is a networking site similar to Frienster or MySpace, except it is invite
only, so if you want to join it, you’ll have to know a guy, who knows a guy.

Picasa is a fantastic digital photo organizer application for your desktop.

2005-11-20T10:53:00.000+03:30

اين کيست اين؟ اين کيست اين؟ اين يوسف ثاني ست اين
خضر است و الياس اين مگر يا آب حيواني ست اين

اين باغ روحانيست اين يا بزم يزداني ست اين
سرمه سپاهاني است اين يا نور سبحاني ست اين

آن جان جان افزاست اين يا جنه الماواست اين
ساقي خوب ماست اين يا باده جاني ست اين

تنگ شکر را ماند اين سوداي سر را ماند اين
آن سيمبر را ماند اين شادي و آساني ست اين

امروز مستيم اي پدر توبه شکستيم اي پدر
از قحط رستيم اي پدر امسال ارزاني است اين

اي مطرب داود دم اتش بزن بر در رخت غم
بردار بانگ زير و بم کاين وقت سرخواني ست اين

مست و پرشيان توام موقوف فرمان توام
اسحاق قربان توام اين عيد قرباني است اين

رستيم از خوف و رجا عشق از کجا شرم از کجا
اي خاک بر شرم و حيا هنگام پيشاني ست اين

گلهاي سرخ و زرد بين آشوب و بردابرد بين
در قعر دريا گرد اين موسي عمراني ست اين

هر جسم را جان مي کند جان را خدادان مي کند
داور سليمان مي کند يا حکم ديواني ست اين

اي عشق قلماشيت گو از عيش و خوش باشيت گو
کس مي نداند حرف تو گويي که سرياني است اين

خورشيد رخشان مي رسد مست و خرامان مي رسد
با گوي و چوگان مي رسد سلطان ميداني ست اين

هر جا يکي گويي بود در حکم چوگان مي دود
چون گوي شو بي دست و پا هنگام وُحداني ست اين

گويي شوي بي دست و پا چوگان او پايت شود
در پيش سلطان مي دوي کاين سير رباني ست اين

آن آب باز آمد به جو بر سنگ زن اکنون سبو
سجده کن و چيزي مگو کاين بزم سلطاني ست اين

تصنیف شمس الضحی با صدای حسام الدین سراج [3.46مگابایت/wma]

2005-11-10T00:18:00.000+03:30

چند روایت معتبر درباره‌ی عشق / نوشته مصطفی مستور

گفتی دوست‌ات دارم و رفتی. من حیرت کردم. از دور سایه‌هایی غریب می‌آمد از جنس دل‌تنگی و اندوه و غربت و تنهایی و شاید عشق. با خود گفتم هرگز دوست‌ات نخواهم داشت. گفتم عشق را نمی‌خواهم. ترسیدم و گریختم. رفتم تا پایان هرچه که بود و گم شدم. و این ها پیش از قصه لبخندٍ تو بود.
جای خلوتی بود. وسطِ نیستی. گفتی:"هستم." نگریستم، اما چیزی نبود. گفتم:"نیستی."باز گفتی:"هستم." بر خود لرزیدم و در دل گفتم نه نیستی، اینجا جز من کسی نیست. بعد انگار گرمای تو در دل‌ام ریخت. من داغ شدم، گُر گرفتم تا گیج شدم. بعد لبخندی زدی و من تسلیم شدم. گفتم:"هستی! تو هستی! این من هستم که نیستم." گفتی:"غلطی." و این هنوز پیش از قصه‌ی دست‌های تو بود.
وقتی رفتی اندوه ماند و اندوه. از پاره ابرهای هجر باران شوق می بارید و این تکه گوشت افتاده در قفسِ قفسه‌ی سینه‌ام را آتش می زد. و من ذوب می‌شدم و پروانه ها نه، فرشته ها حیرت می‌کردند و این وقتی بود که هنوز دست‌هایت انگشتان‌ام را نبوییده بودند.
یک شب که ماه بدر بود و چشم‌هایش گشوده بود تا با اشتیاق به هر چه که دلش می‌خواهد خیره شود، تو شرم نکردی و ناگهان با انگشتان دست‌هایت هجوم آوردی تا دست‌هایم را فتح کردی. انگشتان‌ات بر شانه‌ی انگشتان‌ام تکیه زدند و در آغوش آنها غنودند. تو ترانه‌های عاشقانه می‌سرودی، من اما همه ترس شده بودم. چیزی درون‌ام فریاد می‌کشید.چیزی شعله‌ور می‌شد. شراره‌های عشق می‌سوزاند و خاکستر می‌کرد و همه از انگشتان تو بود. من نیست شده بودم. گفتی:"حال چه‌گونه است؟" گفتم:"تو همه آب، من همه عطش. تو همه ناز، من همه نیاز. تو همه چشمه، من همه تشنگی." گفتی:"تو هم‌چنان غلطی." و این هنوز پیش از قصه‌ی نگاه تو بود.
فرشته‌ای پر کشید تا نزدیک‌تر آید و در شهود با ماه انباز شود. من به خاک افتادم. ناخن‌هایم را با انگشتان‌ات فشردی و لبخند پاشیدی. گفتی:" برخیز!" گفتم:"نتوانم." بعد ناگهان چشمهایت تابیدند و من تاب از کف دادم. مرا طاقت نگریستن نبود. اما توان گریست بود. بعد تو اشک هایم را از گونه هایم ستردی. فرشته پیش‌تر آمده بود. من گویی در چیزی فرو می‌رفتم. گفتم:" این چیست؟" گفتی:" اندوه! اندوه!" بعد فروتر رفتم. بعد تو دست بر سرم نهادی و مرا در اندوه غرق کردی. فرشته از حسادت لرزید و بال‌هایش از حسادت من لرزید و بال‌هایش از التهابِ عشقِ من سوخت. گفتی:" حال چه‌گونه است؟" دیگر حالی نبود. عاشقی نبود. عشقی نبود. فرشته‌ای نبود. هر چه بود تو بودی. بعد تو لبخند زدی و گفتی:" چنین کنند با عاشقان."

1

و هر چه فکر می‌کنی نمی‌توانی بفهمی چه‌طور شروع شده بود، حتی نمی‌دانی تو شروع کرده بودی یا او. و اصلاً چه اهمیتی دارد که چه کسی شروع کرده بود؟ تنها چیزی که لا‌به‌لای تصاویر مبهم و آشفته‌ی ذهن‌ات به خاطر می‌آوری این است که وسط حلِ مسئله‌ای در باره‌ی سقوط آزاد اجسام بود که چشم‌ات به او افتاده بود و حس مبهم و شیرینی در تک‌تک سلول‌هات نوسان کرده بود و تو احساس کرده بودی گویا از حضور دخترک در کلاس خشنودی. همین. تدریس در سه دبیرستان دولتی، کلاس های کنکور و داشتن شاگردانِ خصوصی زندگی‌ات را آن قدر شلوغ کرده است که فرصتی برای عشق نداری. یکشنبه‌ی بعد می روی و تخته سیاه را از فرمول‌های قوانین حرکت شتاب‌دار پُر می‌کنی و با خودت کلنجار می‌روی که چشم‌ات به دخترک نیفتد. گاهی وسط درس دادن حس می‌کنی یکی از صندلی‌های کلاس از بقیه روشن‌تر است. پس بی اختیار به سمت روشنایی می‌چرخی و نگاه‌ات به دخترک می‌افتد که مثل باران ملایمی بر سطح روح‌ات می‌بارد و کلافه‌ات می‌کند. گچ را لبه‌ی تخته سیاه می‌گذاری و به بهانه‌ی قدم زدن بین ردیف‌های صندلی‌های کلاس بالای سر دخترک می‌روی. سرش را روی دفترچه خم کرده و در قاب مربع آبی رنگی می‌نویسد: هرگاه جسمی تحت تاثیر نیروی ثابتی واقع شود و شتاب بگیرد این شتاب با نیرو نسبت مستقیم دارد و با جرم نسبت معکوس دارد. بعد نگاه‌ات به اسم بالای دفترچه می‌افتد و دل‌ات انگار آشوب می‌شود: کیمیا طلوع.

2

فاصله‌ی بین یکشنبه‌ی دوم و یکشنبه‌ی سوم برای تو از هفت روز بیش‌تر طول می کشد و از این که هفته برای تو بیش از معمول کش آمده خودت را سرزنش می‌کنی. نگاه‌ات را در کلاس می‌گردانی تا نقطه‌ی روشن را پیدا کنی. وقتی از وجود کیمیا در کلاس مطمئن می‌شوی، خیال‌ات آسوده می‌شود و از این که حضور دخترک خیال‌ات را آسوده می‌کند از خودت متنفر می‌شوی. بعد طوری رو به شاگردان می‌ایستی که کیمیا را نبینی. درس را که شروع می‌کنی با اشتیاق بیش‌تری حرف می‌زنی. چیزی در اعماق جان‌ات می‌جوشد و حس غریبی به تو می‌گوید که این کلاس با همه‌ی کلاس‌های دیگر تفاوت کوچکی دارد. تفاوت کوچکی که رفته‌رفته بزرگ و بزرگ‌تر می‌شود، آن قدر بزرگ که دیگر کتمان‌اش از عهده‌ی تو بر نمی‌آید. آن قدر بزرگ که توی کلاس هم جا نمی‌گیرد و باید برای آن فکری بکنی.
یکشنبه‌ی سوم را به بحث درباره‌ی انبساط فلزات در اثر حرارت می‌گذرانی. درس تمام می‌شود و دانش‌آموزان به سرعت صندلی‌ها را خالی می‌کنند. کیمیا نگاه کوتاهی به تو می‌اندازد و با شتاب بیرون می‌رود. تو هنوز پشت میزت نشسته‌ای و دست‌هایت را ستون کرده‌ای و شقیقه‌هایت را با کف دست‌ها می‌فشری و انگار تخته سیاه ِ پر از فرمول‌های انبساط فلزات به تو دهن کجی می‌کند و تو فقط محو یکی از صندلی‌های خالی شده‌ای و به یکشنبه‌ی آینده فکر می‌کنی و منتظر می‌مانی و کسی نمی‌داند.

3

صبح یکشنبه‌ی چهارم از آپارتمان‌ات که در طبقه‌ی نوزدهم یک آسمان‌خراش سی و یک طبقه است، به شهر خیره می‌شوی و فکر می‌کنی که هیچ چیز نمی‌تواند مثل یکشنبه با معنا باشد، که بین ساعت ده تا دوازده صبح روز یکشنبه چیزی وجود دارد که بقیه‌ی روزها و ساعت‌های هفته از آن تهی‌اند، که بین تمام روز‌های هفته، یکشنبه مثل نور می‌درخشد، که صد‌ها یکشنبه - یکی از دیگری تاریک‌تر و پوچ‌تر - آمده‌اند و رفته‌اند اما هیچ کدام مثل این سه یکشنبه‌ی آخری برای تو براق و تمیز و روشن نبوده‌اند. از پنجره به پایین نگاه می‌کنی و انبوه جمعیت را می‌بینی که مثل مورچه‌هایی که گردِ سوسکی جمع شده باشند، در هم می لولند. از این فکر که هیچ‌کدام از آن‌ها نمی‌توانند مثل تو یکشنبه را ادراک کنند، پوزخند می‌زنی و دل‌ات می‌خواهد تکنولوژی می‌توانست ابزاری بسازد که به کمک آن بتوان طعم و بو رنگ و جنس و لطافت و زیبایی و روح یکشنبه را مثل ابعاد یک تکه سنگ اندازه گرفت. یکشنبه برای تو مثل قطعه‌ای از بهشت می‌ماند که هفته‌ای یکبار از آسمان، از دورترین کهکشان‌ها به زمین هبوط می‌کند و دو ساعت توقف می‌کند تا تو او را سیر تماشا کنی و باز به بهشت برگردد. یکشنبه دیگر برای تو از جنس زمان نیست. یعنی مثل یک تکه سنگ هم فضا را اشغال می‌کند و هم وزن دارد.
به مدرسه که می‌رسی مدیر مدرسه برای تو توضیح می‌دهد که به خاطر تعمیر کلاس، شاگردان‌ات را به کلاسی در طبقه‌ی دوم برده است. کلاس جدید کوچک‌تر است. داخل که می‌شوی حس می‌کنی کلاس نه تنها بیش از حد شلوغ است بل‌که مطلقاً روشن نیست. نگاه‌ات را در کلاس می‌گردانی تا از حضور کیمیا مطمئن ‌شوی. ترکیب کلاس به هم ریخته است و تو او را در جای همیشگی پیدا نمی‌کنی. پس بار دیگر با مکث بیشتری در کلاس خیره می‌شوی تا صندلی روشنی را پیدا کنی اما همه در نظر‌ت تاریک‌اند و دخترک در کلاس نیست. ناگهان کلاس در مقابل‌ات تاریک و بی معنا می‌شود. پوچ و نامفهوم. درست مثل یک ظرف خالی یا لامپ سوخته یا تفاله‌ی سیب یا لانه‌ای متروک یا پرنده‌ای مهاجر یا درختی بی‌میوه یا واژه‌ای بی‌معنا. دل‌ات از چیزی که نمی‌دانی چیست انباشته می‌شود. چند کلمه روی تخته سیاه می‌نویسی اما حس می‌کنی نمی‌توانی ادامه دهی. تمام هفته را به هوای یکشنبه درس داده‌ای و انتظار کشیده‌ای و حالا یکشنبه را مثل شرط‌بندی، مثل یک قمار باخته‌ای. دست یکشنبه این بار خالی است. انگار یکشنبه مثل یک تکه کاغذ جلو چشمان‌ات مچاله می‌شود و لحظه به لحظه در هم فرو می‌رود. زیر لب می‌غری: "چه یکشنبه پوچی!" کسی از توی ردیف اول چیزی می‌پرسد و تو به سمت صدا بر می‌گردی تا هم روشنی را در چند قدمی‌ات ببینی و هم میوه را و هم معنا را و هم یکشنبه را که حالا به سرعت جان می‌گیرد و براق و شفاف و زیبا می‌شود. جمله‌ات را روی تخته سیاه تمام می‌کنی: هر جسمی حالت سکون یا حرکت مستقیم‌الخط یک‌نواخت خود را ادامه می‌دهد مگر آن‌که نیرو یا نیرو هایی از خارج بر آن اثر کند. بعد بر می‌گردی و بی آنکه اهمیت دهی که کسی مراقب‌ات هست یا نیست، در چشمان کیمیا خیره می‌شوی تا گویی چیزی مثل یک آسمان‌خراشِ سی و یک طبقه در تو فرو می‌ریزد و کسی اما صدای آن را نمی‌شنود.

4

یکشنبه‌ی پنجم را به حل مسائل فصل‌هایی که درس داده‌ای می‌گذرانی. مسئله‌ای درباره تعیین زمان سقوط آزاد یک تکه سنگ از ارتفاع معینی است که کیمیا برای حل آن پای تخته سیاه می‌آید. تو سعی می‌کنی از نگاه کردن به او فرار کنی. پس با ورق زدن کتابِ توی دست‌ات یا با کشیدن خطوط نامفهوم روی تکه‌ای کاغذ خودت را سرگرم می‌کنی، اما نمی‌توانی. پرهیز از نگاه کردن به کسی که شوق دیدن‌اش کلافه‌ات کرده، تردید مبهم‌ات را به یقینی روشن تبدیل می‌کند: عاشق شده‌ای. به تخته سیاه خیره می‌شوی. نگاه‌ات از فرمول‌های سقوط آزاد اجسام تا روی تکه سنگی که دخترک برای صورت مسئله کشیده است سُر می‌خورد. تکه سنگ در نگاه‌ات عجیب به یک پنج وارونه، به یک قلب کج و کوله شبیه است.

5

یکشنبه‌ی ششم است و تو از چند فصلی که درس داده‌ای امتحان می‌گیری. وقتی همه سرشان را توی برگه‌ها خم کرده‌اند، تو از پشت میز تحریرت و از فاصله‌ی معقولی نیم‌رخ او را با دقت تماشا می‌کنی. چیزی درون‌ات اتفاق می‌افتد که با همه جزئیات‌اش برای تو تازگی دارد. آن‌چه تو را شگفت‌زده می‌کند، عشق نیست. عشق را می‌شناسی. احساس‌ات از جنس عشق نیست. بی آن‌که بدانی چرا، از حضور دخترک سرشار می‌شوی. شوقی به لمس کردنِ او نداری و دوست‌تر می‌داری او را از یک فاصله معقول تماشا کنی. شاید به همین سبب وقتی کیمیا پای تخته سیاه آمده بود و فاصله‌اش از تو، از آن‌چه که معقول می‌دانستی کم‌تر شده بود، نتوانسته بودی او را نگاه کنی. ورقه‌ها را جمع می‌کنی و همان‌جا به ورقه کیمیا خیره می‌شوی. گویی تکه‌ای از روح دخترک لا‌به‌لای کلمات، روی کاغذش چسبیده است.
دیری از شب گذشته است و تو به تصحیح ورقه‌های امتحانی مشغولی. احساس رخوت و خستگی می‌کنی. بدن‌ات کم‌کم داغ می‌شود و تب در جان‌ات رخنه می‌کند. خسته و خواب‌آلوده‌ای. بر می‌خیزی و پنجره‌ی رو به خیابان را باز می‌کنی. نسیم خنکی توی اتاق می‌وزد. چراغ‌های شهر آن پایین یکی‌یکی خاموش می‌شوند. سیبی از توی یخچال بیرون می‌آوری و تکه‌ای از آن را به دندان می‌گیری و باز کنار پنجره می‌روی. درد خفیفی در پیشانی‌ات حس می‌کنی. باقی‌مانده‌ی سیب را کنار پنجره می‌گذاری و روی صندلی می‌نشینی تا بقیه‌ی ورقه‌ها را تصحیح کنی. گاهی وسط کار سرت را روی میز می‌گذاری و خواب می‌روی و لحظه‌ای بعد از شدت تب بیدار می‌شوی. چند بار آب به صورت‌ات می‌زنی تا تب فروکش کند اما نمی‌کند. تصاویر خواب‌زده‌ی ذهنی‌ات با واقیعت آمیخته می‌شود و تو مرز رؤیا و بیداری را گم می‌کنی. نوشته‌های ورقه‌های امتحانی جلو چشمان‌ات جان می‌گیرند و مثل نقاشی متحرک روی کاغد بازی می‌کنند. وقتی سوالی درباره‌ی انتشار امواج نورانی می‌خوانی، حس می‌کنی باریکه‌ای از نور قطر صفحه‌ی کاغذ را طی می‌کند و تا توی دست‌هات می دود و آن‌جا تمام می‌شود. به مسئله‌ای درباره‌ی انبساط فلزات در اثر حرارت رسیده‌ای که انگار کاغذ توی دست‌ات از گرمای تب‌آلود انگشتان‌ات می‌سوزد. روی تخت‌خواب ولو می‌شوی و لا‌به‌لای ورقه‌ها می‌گردی تا برگه کیمیا طلوع را پیدا کنی. گرما از دست‌ها و چشم‌ها و پیشانی‌ات بیرون می‌ریزد و تو محو نوشته‌های ورقه‌ای: برای آن‌که جسمی به حال تعادل باشد، باید برآیند نیروهای وارد بر آن صفر شود. تب فزونی گرفته است و تو به سختی کاغذ را در دست نگه‌داشته‌ای: ‌وقتی جسمی بدون سرعت اولیه در اثر وزن خود سقوط کند سرعت آن لحظه به لحظه افزایش می‌یابد / نور در اثر برخورد به لبه‌های اجسام از مسیر راست خود منحرف می‌شود.
دیگر نمی‌توانی ادامه دهی. ورقه را به صورت‌ات می‌چسبانی و لب‌هات را روی نام کیمیا می‌بری. آرام می‌شوی.

6

یکشنبه‌ی هفتم ورقه‌های امتحانی را به دانش‌آموزان پس می‌دهی. زیر ورقه‌ی کیمیا با مداد نوشته‌ای دوست‌ات دارم. درس که تمام می‌شود همه از کلاس بیرون می‌روند. کیمیا جلو می‌آید تا درباره‌ی نحوه‌ی ایجاد جریان خود‌القایی در یک مدار بسته‌ی الکتریکی سؤال کند. اول کمی توضیح می‌دهی و بعد به طرف تخته سیاه می‌‌روی و چند فرمول می‌نویسی اما پیداست که نمی‌توانی به موضوع نظم بدهی. هیجان‌زده و عصبی چیز‌هایی می‌گویی که مفهوم روشنی ندارند. کیمیا توجهی به حرف‌هات ندارد. بعد سؤال دیگری می‌کند و تو مقایسه‌ی بی‌معنایی بین پدیده خود‌القایی و عشق میان آدم‌ها می‌کنی و می‌گویی پدیده عشق مثل جریان خود‌القایی در جهتِ مخالف جریان حاصل از نیروی محرکه‌‌ی اصلی عمل می‌کند. کیمیا گیج می‌شود و فقط لبخند می‌زند. تو از نمره امتحانی‌اش می‌پرسی تا شاید عکس‌العمل‌اش را درباره‌ی جمله‌ای که با مداد زیر ورقه‌اش نوشته‌ای،‌در چهره‌اش بخوانی. او می‌گوید که فقط یک مسئله درباره‌ی شتاب زاویه‌ای در حرکت دورانی نتوانسته است پاسخ گوید. بعد تو صاف تو چشم‌هاش نگاه می‌کنی و او زیر لب می‌گوید:"موضوع بغرنجی است." تو به سرعت می‌پرسی:" اثر خودالقایی در جریان اکتریسیته یا شتاب زاویه‌ای در حرکت دورانی؟ " و ناگهان محو دست‌هاش می‌شوی که با انگشتان لاغرش کلاهک خودکار را فشار می‌دهد. با صدای بم و خفه‌ای زیر لب می‌گوید:"عشق را می گویم."

7

خواب غریبی می‌بینی. با تور ماهی‌گیری رفته‌ای روی قله‌ی یک کوه بلند تا از آسمان ماهی بگیری. آسمان پر از ستاره است. تور را به سوی اسمان رها می‌کنی. تور روی بهشت می‌افتد. ریسمان تور تکان می‌خورد: صیدی اسیر شده است. تور را از آسمان بیرون می‌آوری. پر از موجودات بهشتی است. چند ستاره لای تور برق می‌زنند. حوری‌های بهشتی گرفتار تو شده‌اند. چند فرشته و چیز دیگری که نمی‌دانی چیست. ستاره‌ها را یکی‌یکی از تور جدا می‌کنی و به دریا می‌اندازی. ستاره‌ها به سرعت به اعماق آب فرو می‌روند. بال‌های فرشته‌ها را از لا‌به‌لای تور جدا می‌کنی. فرشته‌ها به آسمان پر می‌کشند. حوری‌ها که مثل بلور‌های یخ شفاف‌اند از گرمای تابستان توی دست‌هات آب می‌شوند. آن چیز دیگر را که از چشمه‌های تور بیرون می‌آوری، حیرت می‌کنی: کیمیا است. زیبا‌تر از فرشته‌ها، پاک‌تر از حوری.
از خواب می‌پری. ساعت ده و ده دقیقه است. صبح یکشنبه است. تلفن زنگ می‌زند. مدیر مدرسه است. به او می‌گویی که حالت بدتر از آن است که بتوانی سر کلاس بروی. گوشی را می‌گذاری و به سمت پنجره می‌روی.
مدیر مدرسه کلاس را تعطیل کرده است و همه از کلاس بیرون زده‌اند به جز کیمیا. از پنجره به پایین نگاه می‌کنی. تمام روح‌ات درد گرفته است. حالا اگر یک قدم دیگر به سمت کیمیا بروی همه چیز تباه خواهد شد. فقط یک گام دیگر کافی است تا عشق آن روی تاریکش را به تو نشان دهد. باید همه چیز را همین حالا تمام کنی. درست در روشنایی یک صبح یکشنبه. کیمیا به میز تحریرت خیره شده است. حالا همه‌ی کلاس روشن است. هیاهوی بچه‌ها توی حیاط مدرسه بلند است. نباید کیمیا را از بهشت بیرون بیاوری. پاک‌کن کیمیا روی زمین می‌افتد. او خم می‌شود و پاک‌کن را بر می‌دارد. باد لته‌ی در کلاس را در هم می‌کوبد. سیب نیم‌خورده‌ی لبه‌ی پنجره پلاسیده شده‌است. با انگشت به سیب تلنگری می‌زنی و سیب از طبقه‌ی نوزدهم آسمان‌خراشِ سی و یک طبقه سقوط می‌کند. کیمیا چیزی را از روی ورقه امتحانی‌اش پاک می‌کند.

2005-11-01T00:33:00.000+03:30

راوی دات ای ار!

این هم آخرین محصول کارخانه سایت سازی "منصوری اینتراکتیو" (و شرکا البته) که قولش را داده بودم. بروید و ببینید و محظوظ شوید!

2005-10-28T02:13:00.000+03:30

الان که این نوشته بهمن رو خوندم به ذهنم رسید که خوبه من هم اینو بگم که هر چند من قطعا در دسته ای که بهمن و الپر توش باشند نیستم ولی در این دوران ننوشتن در وبلاگ، همچین هم بی کار نبودم.
لذا به عنوان یک نمونه(!) از فعالیت های ضد احمدی نژادانه خودم باید به - یکی مانده به-آخرین محصول از کارخانجات سایت سازی "منصوری اینتراکتیو" اشاره کنم:
وب سایت با خاتمی دات کام!

هر چند حتما تا حالا دیدیدنش و اگر هم ندیدیدنش دیگه تقریبا دیر شده. ولی پیش خودم گفتم لااقل دو خط هم در مورد این کار در وبلاگ خودم نوشته باشم. خصوصا در این روزهایی که جانشین خاتمی سخت مشغول درفشانی است و به ما این نکته رو یادآوری می کنه که اگه رییس جمهور آدم، خالی بند باشه خیلی بهتر از اینه که اصلا حرف دهنشو نفهمه!

2005-10-28T01:49:00.000+03:30

این خبر رو من هم دیروز از دهن یکی از دوستانم که پسر یکی از فضلای وزارت خارجه است شنیدم.
خبر جالبیه. البته چیزی که من شنیدم غیر این چهار نفر، چیز هایی هم در مورد ظریف و برادر ناصری داشت که تو مایه های همین خبر بود.

و البته این post بی مزه بهانه ای بیش نیست برای واداشتن من به شروع nباره وبلاگ نویسی!

2005-08-04T00:58:00.000+04:30

ياد باد آنکه نهانت نظري با ما بود
رقم مهر تو بر چهره ما پيدا بود

2005-07-18T16:15:00.000+04:30

آي بشتابيد...
مردانگي، شرف، غيرت، سبيل کلفت، کلي قليون اينکاره و خلاصه عشق به دود را در اينجا دريابيد. من رو که حسابي هوايي کرد براي يه قليون دبش!

2005-07-18T15:30:00.000+04:30

من ديروز اصفهان بودم.

آه ای اصفهان! اصفهان عزیز!
تو چقدر بزرگ و زیبا و دل انگیز و نصف جهانی!

2005-07-11T20:55:00.000+04:30

مکان: فرحزاد، داخلی (شایدم خارجی، چون یه جورایی هم تو بود هم بیرون!)
زمان: همین دیشب
--------------------------------

.
.
.
خودم: مثلا تو همین اسباب کشی پارسالمون، تمام آرشیو روزنامه های توس و جامعه و خرداد رو ریختم بیرون!
خودش: مرتیکه اقلا می گفتی به من برات آبشون می کردم.
خودم: برو بینیم بابا، اگه یه دفعه نصفه شب، از 12 شب تا اذون صبح اسباب کشی کنی، اون موقع می بینی که توس و جامعه که سهله، خیلی چیزای دیگه هم می ریزی بیرون.
.
.
.

2005-07-11T20:54:00.000+04:30

اقا (یا خانم) عزیز، به جان مبارک شما من سر قولم هستم هنوز. در واقع نامه ها رو می خوام بذارم اینجا، منتها نمی دونم چرا از اون روزی که نوشتم قراره چند تا نامه بذارم تو وبلاگم، هیتم از 16-17 تا پریده 116-117 تا! ظاهرا یه بنده خدایی هم نمی دونم چی چیه وبلاگ منو میل زده برای شصت نفر. خلاصه بد جوری احساس زندگی در اتاق شیشه ای بهم دست داده این روزا. و گرنه من به خدا سر قولم هستم هنوز.

2005-07-11T20:52:00.000+04:30

اوووووووووووووووووووووووی... با تو ام. با تو که می دونم قطعا وبلاگمو نمی خونی. چرا پس دیگه زنگ نمی زنی؟ من منتظرم خره. یکی دو تا حرف تو ذهنم اومده این یکی دو روز که باید بهت بگم. می دونی که منم زنگ بزن نیستم. پس لطفا خواهش می کنم اون روی آنرمالت یه ذره بیاد بالا دوباره و به من زنگ بزن. لطفا پلیز....

2005-07-10T18:28:00.000+04:30

علامت يک انسان رشدنيافته اين است که می‌خواهد بزرگوارانه در راه آرمانی بزرگ جان بسپارد و علامت يک انسان رشديافته اين است که می‌خواهد فروتنانه در راه آرمانی بزرگ زندگی کند.[+]

دومی اش در نظر من مهندس سحابی است، اولی اش اکبر گنجی؟ شاید، نمی دانم... حتی فکر کردنش هم جسارت می خواهد.

2005-07-07T18:41:00.000+04:30

امروز خیلی اتفاقی تو لابی دانشکده مون چشمم خورد به خبرنامه مرکز کامپیوتر یا همون سایت دانشگاه.
یه بخش خوبی در این خبرنامه هست که آمار مختلف ماهانه سایت مرکز رو میده. مثلا 10 سایت اول مورد استفاده کاربران شبکه دانشگاه در ماه مربوطه.

حالا نکته جالبی که تو این لیست هست اینه که در ماه اسفند و فروردین از 10 سایت اول 6 تا مربوط به سایت های دانلود فیلمه. و جالب تر اینجاست که مسوولین خبرنامه، آدرس کامل این سایت ها رو هم تو خبرنامه اوردن تا احتمالا بقیه هم که نمی دونن برن برای ماه بعد استفاده کافی و وافی رو ببرن!

یه عنوان یک مثال برای ماه اسفند، سایت اول این آدرس ذکر شده:
http://andykidd.com/Slipknot-live in concert.tvrip.DivX.zip

یا مثلا در همین لیست آدرس یک سایت که برای دانلود فیلم مارمولکه(!)، رتبه پنجم رو کسب کرده!

این توضیح هم ضروری به نظر می رسه که دانشگاه ما فقط مختص مقاطع تحصیلات تکمیلیه و خلاصه همه دانشجویان لیسانس به بالا تشریف دارن و اهل فضیلت و تحقیق و پژوهش هستند، ارواح عمه شون!

2005-07-06T13:24:00.000+04:30

گمانم خبرگزاری ایسنا تنها خبرگزاری دنیا باشد که در تحریر خبرهایش از مداد رنگی استفاده میکند. این را یک نگاهی بیاندازید، ملتفت می شوید. 6 رنگ مختلف در یک خبر!

2005-07-05T16:05:00.000+04:30

اینو الان پیداش کردم. بخونیدش:

این پایین 4 تا سوأل هستش. باید اونها رو سریع جواب بدی. حق فکر کردن نداری، حالا بزار ببینیم، چقدر باهوش هستی.

آماده ای؟

برو پایین تر.....

سوأل اول :
فرض کنید در یک مسابقه دوی سرعت شرکت کرده اید. شما از نفر دوم سبقت می گیرید حالا نفر چندم هستید؟

پاسخ:
اگر پاسخ دادید که نفر اول هستید، کاملاً در اشتباه هستید! اگر شما از نفر دوم سبقت بگیرید، جای او را می گیرید و نفر دوم خواهید بود.

سعی کن تو سوأل دوم گند نزنی.
برای پاسخ به سوأل دوم، باید زمان کمتری را نسبت به سوأل اول فکر کنی.

سوأل دوم:
اگر شما توی همون مسابقه از نفر آخر سبقت بگیرید، نفر چندم خواهید شد؟

جواب:
اگر جواب شما این باشه که شما یکی مانده به آخر هستید، باز هم در اشتباهید. بگید ببینم شما چه طور می تونید از نفر آخر سبقت بگیرید؟؟ (اگر شما از نفر آخر عقب تر باشید، خوب شما نفر آخر هستید و از خودتون می خواهید سبقت بگیرید؟؟؟؟)

شما در این مورد خیلی خوب کار نمی کنید، نه؟

سوأل سوم:
ریاضیات فریبنده!!! این سوأل رو فقط ذهنی حل کنید. از قلم و کاغذ و ماشین حساب استفاده نکنید.

عدد 1000 رو فرض کنید.40 رو به اون اضافه کنید. حاصل رو با یک 1000 دیگه جمع کنید. عدد 30 رو به جواب اضافه کنید. با یک هزار دیگه جمع کنید. حالا 20 تا دیگه به حاصل جمع، اضافه کنید. 1000 تای دیگه جمع کنید و نهایتاً 10 تا دیگه به حاصل اضافه کنید. حاصل جمع بالا چنده؟

به عدد 5000 رسیدید؟ جواب درست 4100 است.
باور ندارید؟ با ماشین حساب حساب کنید.
مشخصتاً امروز روز شما نیست. شاید بتونید سوأل آخر رو جواب بدید. تمام سعی خودتون رو بکنید. آبروتون در خطره!!!

پدر ماری، پنج تا دختر داره: 1-Nana 2- Nene 3- Nini 4- Nono. اسم
پنجمی چیه؟

جواب: Nunu؟

نه! البته که نه. اسم دختر پنجم ماری هستش. یک بار دیگه سوأل رو بخونید.

بابا ایول، مارو باش رو دیوار کی داریم یادگاری می نویسیم. آبرومونو بردی که!

2005-07-04T17:12:00.000+04:30

این روحانی پشت به تصویر آقای مصباح است. لذت و آرامش را در چهره احمدی نژاد می بینید؟ چشمانش را نگاه کنید. انگار فرزندی به پدر گم کرده خود رسیده و آرام گرفته.

برای دیدین بهتر تصویر اینجا را ببینید.

2005-07-04T16:52:00.000+04:30

راستش وقتی نگاه می کنم که متوسط هیت این وبلاگ چیزی بین 10 تا 20 هیته که شاید بشه حدود 7-8 نفر در هر روز، اون وقت یه ذره احساس راحتی می کنم برای نوشتن چیز های متفاوت تو اینجا. خصوصا وقتی این روزها هر جا دور و برم رو نگاه می کنم جز اسهال و استفراغ ناشی از انتخابات، چیز دیگه ای نمی بینم.

می خوام از این به بعد اگه بشه لابلای نوشته هام، هر چند روز یه بار، یه سری نامه (mail)رو بذارم اینجا که البته قرار بوده send بشوند به گیرنده شون. منتها دیشب موقع خوابیدن ( یا در واقع موقع نخوابیدن) به این نتیجه رسیدم که بذارمشون اینجا.

قطعا برای خیلی ها ( منظورم خیلی ها از این 7-8 نفر خواننده روزانه اینجاست) محتوای این نامه ها جذاب نیست. ولی شرمنده. در حال حاضر از نظر من مهم اینه که اینجا مال منه و منم می خوام فعلا این جوری بنویسم. خلاصه این جوریاست دیگه داداش (یا شایدم آبجی!)

2005-06-26T00:52:00.000+04:30

تو اين غصه بازار وبلاگستان در سوگ از دست دادن منصب رياست جمهوري اين مطلب رو بخونيد. بذاريد به حساب بي خيالي طي کردن من در اين روز ها:

تو اين هيري ويري انتخابات سوتي چند روز پيش برنامه عموپورنگ رو هيچ كس نديد. يه بچه بهش زنگ زده بود. عمو پورنگ گفت از چه بازي خوشت مياد؟ بچهه گفت: بالام بيليم ( يا يه همچين چيزي ) . عمو پورنگ پرسيد اين بازي چطوريه؟ بچه گفت: مامان و بابام همديگه رو بوس مي كنن. عموپورنگ هول شد و تند گفت آقا كارتون پخش كنيد. خيلي باحال بود بچه خودش رو هم معرفي كرده بود. قيافه مامان باباش ديدني بوده.

نقل از وبلاگ رسانه

2005-06-24T02:08:00.000+04:30

پس از بيست و شش سال، دوباره آن‌ها كه در حاشيه اند، آن‌ها كه كام‌روايان به حاشيه رانده‌اندشان يا فراموششان كرده‌اند، خسته و دل‌زده از پيش و اميدوار به آينده چيزی می‌خواهند. چيزی بس‌يار اندك. سهمشان را از يك زندگی سالم می‌خواهند. عدالت، بهره‌مندی حداقلی، نترسيدن از سياهی فردای هر روز، امنيت، اين‌ها چيز زيادی نيست. اما ما كه حتا اگر بهره‌مند هم نبوديم دست كم رانده و در حاشيه هم نبوديم، اين‌ها را ناديده گرفتيم. چه رسد به آن‌ها كه بهره‌مند بودند و غارت‌گر بودند و باز هم بيش‌تر می‌خواستند. اين كه می‌گويم «ما» يك سرشت جمعی را می‌گويم. اگر نه، هم‌آن زمان هم می‌ديديم كه كسانی هم از ميان هم‌اين ما گفتند و ديگران نشنيدند.

اين قسمتي از يادداشت کوروش بود. خيلي خوب نوشته.... کوروش، دستت درد نکند برادر... من که لذت بردم.

ده، بيست، سه پونزده

2005-06-23T02:08:00.000+04:30

در فاصله 31 ساعت تا انتخابات، بنده علي رغم تمام اميد ها، آرزو ها و تلاش هايي که شده و همچنين علي رغم تمام فضايي که در اين 48 ساعت بر ضد احمدي نژاد شکل گرفته بنا بر اطلاع دقيق به اين جمع بندي رسيده ام که پيروز مرحله دوم انتخابات رياست جمهوري شخص شخيص دکتر احمدي نژاد است.

از ذکر هر گونه توضيح بيشتري هم شرمنده ام. چون دست کم تا 4 سال آينده را مجبورم در ايران زندگي کنم. حال من مرده شما زنده. روز شنبه مي بينمتان.

2005-06-22T22:58:00.000+04:30

شمس الواعظین در پاسخ به سوالی در مورد شرکت یا عدم شرکت خود در انتخابات گفت : من در یک سفر خارجی در ایتالیا بودم و علی رغم آن که در سفارت ایران در ایتالیا رای گیری می شد اما رای ندادم چون فکر می کردم اگر اجتماع از حق رای ندادن خود استفاده کند خوب است اما اکنون فکر می کنم که به خاطر جلوگیری از خطر باید در انتخابات شرکت کرد!

این آقای شمس الواعظین مدعی است که مثلا روشنفکر این جامعه است. با اين حساب بايد گفت، روستایی بیچاره را ول کنید، این جماعت را بچسبید.

2005-06-22T01:04:00.000+04:30

1. ديگر تقريبا به هيچ کس و هيچ چيزي اعتماد ندارم. نه به فضاي عمومي شکل گرفته بر عليه احمدي نژاد و نه نظر سنجي ها و عدد و رقمي که هر روز به گوشم مي رسد.

برعکس به کلمه احمدي نژاد عجيب حساسيت پيدا کرده ام. سريع سر بر مي گردانم تا ببينم از دهان چه کسي خارج شده؟ اول به تيپ و قيافه اش نگاه ميکنم. بعد کنجکاو مي شوم ببينم آيا جمعه گذشتهبه او راي هم داده يا نه؟

2. ديشب براي اولين بار کابوس سياسي ديدم. من بنا به دلايلي که فعلا حتي جرات بيان کردنشان را هم در اينجا ندارم بيش از ديگر اطرافيانم احساس خطر مي کنم. تلفن هايي را که در فون بوکم نيستند را به هيچ وجه جواب نمي دهم. صبح که با تپش قلب بيدار شدم خودم هم باورم نمي شد. نمي دانم. شايد هم زيادي جو گير شده ام.

3. اين روزها دارم به هر ترنيبي براي هاشمي تلاش مي کنم. خنده ام مي گيرد. تا هفته پيش به رفقايم که در ستادش بودم فحش و ناسزا مي دادم. ديشب که رفته بودم ستاد مرکزي اش مي ترسيدم هر لحظه يکيشان را رخ به رخ ببينم و کنايه اي بارم کنند. به قول سعيد شريعتي شايد اگر اين همه تلاشي ا که براي هاشمي مي کنيم براي ميعن کرده بوديم، او الان انتخاب شده بود.

4. بوي احمدي نژاد را از همين امروز دارم حس مي کنم. جدي مي گويم. همين الان هم اين حس را دارم. به صحبت هاي نيم ساعت پيشش در شبکه دو فکر مي کنم و ناخن مي جوم... نمي دانم چرا؟

ديگر به هيچ کس و هيچ چيز اعتماد ندارم. حتي افکار خودم. حتي خودم...

2005-06-19T23:49:00.000+04:30

هم‌ميهنان گرامي؛

با توجه به نتايج اعلام شده انتخابات رياست جمهوري كه حكايت از آن دارد كه آقايان هاشمي رفسنجاني و احمدي‌نژاد به دور دوم راه يافته‌اند، ما امضا كنندگان بيانيه زير علي‌رغم آنكه مواضع كاملا متفاوتي در مرحله اول انتخابات داشته‌ايم، از آقاي اكبر هاشمي رفسنجاني در مرحله دوم انتخابات حمايت كرده و به طور جدي از همگان مي‌خواهيم تا براي جلوگيري از آن‌چيزي كه به عقيده ما يك فاجعه بسيار نزديك و در كمين است، به هاشمي رفسنجاني راي دهند.

از تمامي فرهيختگان منتقدي كه به آينده و سرنوشت ايران اهميت مي‌دهند مي‌خواهيم تا در شرايط كنوني، از بحث‌ها و نقدهاي تفرقه‌افكن خودداري كرده و ضمن راي‌دادن به هاشمي رفسنجاني ديگران را نيز دعوت به راي دادن به ايشان كنند.

2005-06-19T13:35:00.000+04:30

يوم الفصل!

"اين انتخابات براي ما "يوم الفصل" است و بعد از آن خط نيروهاي انقلابي و حزب اللهي با ديگر نيروها از هم جدا مي‌شود ....
افرادي كه تفكر غربي دارند نبايد در نظام جايگاهي داشته باشند .... هدف انقلاب اسلامي، صرف استقلال، آزادي و جمهوري اسلامي ... نبود.... به جز مقطع كوتاهي پس از پيروزي انقلاب اسلامي، تمام دولت‌هايي كه پس از انقلاب روي كار آمدند ايده ولايت را در كشور پياده نكردند ....

در حال حاضر شبكه‌هاي اصلي صداوسيماي ما در دست عناصر غرب زده است .... ما به دنبال تأسيس صداوسيماي امام زماني نبوديم كه اگر اين هدف بود، ‌امروز شرايط ما اينگونه نبود. يكي از وظايف و نقش‌هاي اساسي قوه مجريه كشور فرهنگ‌سازي است. اين نهاد مي‌تواند با اين نقش، مردم را به هر سمتي و سويي كه مي‌خواهد سوق دهد ....

زماني اهداف انقلابي محقق مي‌شود كه هر چه ولايت فقيه گفت پياده نماييم .... بعضي مديران نالايق ما از واژه جهان سومي استفاده مي‌كنند كه اين تحقير ملت است. برخي مي‌خواهند مملكت را تقديم آمريكا كنند." (محمود احمدي نژاد، ابتكار، 26/10/83 و رسالت، 27/10/83)

2005-06-19T00:41:00.000+04:30

همه شوکه ان. ولي به نظر من اين نتايج زياد هم عجيب نيست. کسي که به 50 هزار تومان محتاجه و آينده شو حاضره 50 هزار تومان بفروشه معلومه که رفتارش غير قابل پيش بينيه. اين چيز عجيبي نيست. حق با اون هاست. انتظار رفتار پيش بيني شده داشتن از اون ها غير قابل قبوله.

2005-06-18T09:08:00.000+04:30

يک جور هايي حتي آب دهن قورت دادن هم برايم سخت شده در اين لحظات. اين معين لا مصب چرا بالا نمي ايد در اين ليست ها؟

يک گزارش صوتي از گردهمايي حامين معين

2005-06-14T23:58:00.000+04:30

امروز گردهمايي بزرگ حاميان معين برگزار شد. گمانم حدود 15000 نفر آمده بودند. نکته جالب اين بود که اکثريت جمعيت ميانگين سني زير 25 سال داشتند. يعني مي توان به جرات گفت گردهمايي امروز، گردهمايي حاميان جوان معين بود ونه تمام حاميان وي.
من از برنامه امروز، سخنراني سه نفر را براي شما انتخاب کرده ام تا بشنويد.

اولين فايل، سخنان محسن کديور است. شجاعت کديور در بيان مطالبش هميشه مورد علاقه من بوده. کديور امروز هم شجاعت خويش را نشان داد و به قول خودش خواست به سوالاتي نظير اينکه آيا راي بدهيم يا ندهيم يا اينکه دکتر معين به فرض انتخاب مي تواند يا اصلا نمي تواند پاسخ دهد.توصيه وي به دکتر معين براي تغير رويکرد اصلاحات از ذيل قانون اساسي به اصلاحات در قانون اساسي هم جالب بود.

فايل دوم مربوط به سخنان ابراهيم يزدي است. جالب اين بود که خيلي از جمعيت حاضر بنا به سن و سالشان شايد اصلا دفعه اولي بود که يزدي را مي ديدند يا صدايش را مي شنيدند. طوري که وقتي يزدي قبل از شروع مراسم وارد محوطه شد خيلي ها شعار دادند درود بر سحابي و بعد اصلاح کردند درود بر يزدي. يزدي هم به نظر من خوب صحبت کرد.

فايل سوم هم مربوط به صحبت هاي حجاريان است. حجاريان اين بار دو قطعه شهر از سايه خواند. 15000 نفر را تصور کنيد که به يک آن سکوت کنند. هنگام خواندن شعر هاي حجاريان تقريبا تمام حاضران سکوت کرده بودند. البته جمعيت گاهي در بين صحبت هاي حجاريان شعار مي دادند سعيد حجاريان، قرباني جانيان.

افراد ديگري هم در اين گردهمايي صحبت کردند. فاطمه حقيقت جو که خيلي هم خوب صحبت کرد و از دلالش براي تغير عقيده خود و تصميمش به راي دادن صحبت کرد. نماينده مولوي عبدالمجيد که خيلي صريح از عدالت علوي اين 26 سال اخير و نداشتن حتي يک مسجد براي اهل سنت در پايتخت نظام اسلامي سوال کرد. اين سوالش جدا معنا دار بود.

در هر صورت گردهمايي به نظرم و در کل خوب بود.(البته غير از دير شروع شدن و بي نظمي هاي معمول در اين مراسم!)
يک نکته را هم که بايد بگويم اين است که ممکن است در ميان سخنراني ها، بعضا صحبت هاي مفهوم و نامفهومي هم شنيده شود. اين صداها صحبت هاي ملتي است که کنار من نشسته بودند و گاها تحليل هايي هم به شکل زنده و مستقيم ارائه مي دادند! دعا مي کنم جناح راست هدايتشان کند. آمين!

يک گزارش صوتي از تجمع زنان- جلوي دانشگاه تهران

2005-06-12T22:06:00.000+04:30

امروز بعد از ظهر تجمع بزرگ زنان برای اعتراض به نقض حقوق زنان در جامعه و قانون اساسی در جلوی دانشگاه تهران برگزار شد.
بنده هم که اصلا تز ندارم و اصلا هم قرار نیست سه ماه دیگر دفاع کنم، بلند شدم و خلاصه خیلی مردانه رفتم آنجا. البته احتمالا اخبار و عکس های آنجا همه چیز را برایتان روشن خواهد کرد. تجمع خيلي شلوغ تر از انچيزي بود که فکر مي کردم.

در ابتدا هم نيروي انتظامي به هيچ وجه اجازه جمع شدن به هيچ کس نمي داد ولي بر اثر اصرار و اراده زنان بالاخره آنها موفق شدند در جلوي در دانشگاه بنشينند و برنامه شان را خيلي خوب جلو ببرند. هر چند برنامه نقص هايي داشت که شايد بعدا در موردشان بيشتر نوشتم. ولي در کل و درقياس با تجمعات مردانه خيلي خوب بود.

به هر صورت من علاوه بر حضور، صداهای این تجمع را هم ضبط کردم و چند قطعه از آن را برایتان می گذارم روی وب.

واقعیت این است که دادن یک پوشش صوتی به مراتب سخت تر است از ارائه یک پوشش تصویری با عکس از همان واقعه. چون برای انتخاب بهترین لحظات و حذف صداهای اضافی در واقه باید دو تا سه برابر کل مدت زمانی که صدا ضبط کرده ای را به مرور و ادیت اختصاص دهی. به همین جهت من هم کم کم تکه هایی که را به نظرم جالب ترند را برایتان می گذارم بالا.
راستی اگر عکسی هم ببینم که منطبق با صداها باشد می گذارم اینجا تا جریان کمی صوتی، تصویری تر شود!

فایل اول»» سیمین بهبهانی یک شعر در خطاب به مردان خواند.(همين عکس پايين، عکس از آرش) صدای خانم بهبهانی در چند جا توسط جمعیت قطع می شود که علتش حمله نیروانتظامی برای جمع اوری مردانی بود که به تجمع آمده بودند و زنان با هو کردن به انها اعتراض میکردند. (حجم 3.27 مگ)

فایل دوم»» قسمتی از شعار های زنان: «ما زنیم، انسانیم، شهروند این دیاریم، اما حقی نداريم!»، « خشونت قانونی ملغی باید گردد، حق زن ایرانی احیا باید گردد»، «یکصدا، متحد، صلح، قانون، آزادی» و ...
آن قسمتی هم که دارند شعار می دهند نیروی انتظامی ولش کن ولش کن، به خاطر این است که این عزیزان دارند مردان را به زور از تجمع جمع آوری می کنند و شوت می کنند داخل خیابان! (حجم 1.87 مگ)

فایل سوم»» بیانیه تجمع(حجم 1.98 مگ)

راستي حجم فايل ها خوب است يا هنوز هم زياد است؟ لطفا اين را برايم بنويسيد.

تکمله: بعد از تجمع يک راهپيمايي آرام هم تا ميدان انقلاب شد که حاضران در آن شعار مي دادند و يک درجه دار بي مزه نيروي انتظامي هم هي پشت بلند گو مي گفت اين ها براي تشويق تيم ملي آمده اند و اي ول به تيم ملي و براي پيروزي تيم ملي کف بزنيد و .... انگار ملت کر و کورند و نمي بينند شعار ها براي چيست. من صداي اين ها را هم تا ابتداي خيابان کارگر دارم. بعدش هم ظاهرا تجمع ادامه داشته که چون من بايد بر مي گشتم نمي دانم به چه سر انجامي کشيده شده.

2005-06-12T01:05:00.000+04:30

ظاهرا موضوعی که همه کاندیدها ها را به سمت ساخت فیلم های تبلیغاتی با محور جوانان و سوالات تند و تیز و صریح آنها سوق داده این است که آنها فکر می کنند با طرح این جور سوالات که دغدغه اصلی و نهفته خیلی از ایرانی هاست می توانند دل آنها را برای رای دادن به دست بیاورند. ولی اشتباه دقیقا همین جاست.

چیزی که این سوالات را جذاب میکند خود این سوالات نیست، بلکه جواب هایی است که آن کاندیدا به این سوالات می تواند بدهد. اگر این نکته کوچک رعایت نشود نتیجه مثل همین «فیلم»ی می شود که ستاد تبلیغاتی هاشمی رفسنجانی امشب در پاچه حاج اقا کرد و خودش هم احتمالا الان دارد فکر می کند که چه پز آزاداندیشی داده! علتش هم این است که هاشمی بنا به دلایا ماهوی(!) اصلا با صراحت میانه ای ندارد. لذا تبلیغات برای وی، دست کم از این راه، همین نتایج مضحک امشب را به بار می آورد.

فرق معین با سایر کاندیدها ها هم باید در همین جا باشد. جواب های صریح و گرنه سوالات که همه صریحند و تند.

در این زمینه: اشک تمساح

2005-06-11T19:11:00.000+04:30

اسماعیل میرفخرایی برای گفتگو با محمد باقر قالیباف به نظر من بهترین گزینه ممکن بود که آنها می توانستند انتخاب کنند.

اسماعیل میرفخرایی برای من یاد آور یکی از شیرین ترین لحظات من در گذشته است. آن عصر های پنج شنبه،ساعت 3 در رادیو سراسری، برنامه گفتگو. یادش به خیر... تمام برنامه را ضبط می کردم و بعدا نوارش را پیاده می کردم.

آقای میرفخرایی عزیز! دلمان بدجوری برایت تنگ شده بود. ولی حیف که به قول خودت آمده بودی تا یک اجرای «حرفه ای» انجام دهی. و لا مصب این حرفه ای گری بعضی وقت ها بدجوری دل آدم را می زند. در طول برنامه در بین جملات پر طمطراق قالیباف قهوه ای پوش، همه اش دنبال خنده هاي شيرينت بودم.

آقای میرفخرایی هر چند برای اجرای دوباره، بعد این همه سال، بد جایی را انتخاب کردی ولی با این وجود من از اجرای تو کیف کردم و هنوز دوستت دارم.

2005-06-11T00:53:00.000+04:30

راستش چند ماهی است که یک بامبولک خریده ام که تقریبا شده یار غارم.
یکی از کارهایی که این بامبولک جانم می کند ضبط صداست. پریروز هم که با بچه ها رفته بودیم استادیوم، برای اولین بار به مخم زد که دست به «پوشش صوتی»(!) این رویداد بزنم!

خلاصه من الان فایل صدای دوساعته آن ماجرا را دارم. به همراه زمانی که بچه های نسیم هم آمدند و من در کنارشان بودم. یک قسمت دیگر از فایل هم طبیعتا مربوط به زمانی است که داشته ام تراکت و پوستر های معین را پخش میکرده ام. البته چون رکوردر به من وصل بوده و من هم نتوانستم با بچه ها داخل بروم صدایی از وقایع داخل استادیوم ندارم.

راستش تا امشب فکر نمی کردم که اصلا این صدا ها جذابیتی داشته باشد. ولی به توصیه ایشان قرار شد دست کم قسمتی از صدا ها را در وبلاگ بگذارم. من هم دو قسمت را انتخاب کردم.

اولی که حدود سه دقیقه است مربوط به شعار ها و سرودی است که دخترها جلوی در غربی استاديوم می خواندند. دومی هم مربوط به زمانی است که یک مامور نیروی انتظامی با خشونت می خواست پلاکارد های بچه ها را جمع کند و حتی نزدیک بود از اسپری گاز اشک آور هم استفاده کند که بر اثر ايستادگي بچه ها عقب نشيني کرد و برگشت.(همين تصوير پايين!)

خلاصه این فایل دو دقیقه ای هم مربوط به آن لحظات است.
اين توضيح را هم بدهم که برای کاهش حجم فایل ها کمی از کیفیتشان کم کرده ام.

»» فایل اول: شعار های بچه ها و خواندن سرود جنبش زنان توسط آنان (1.22 mg)
»» فایل دوم: حمله مامور نیروی انتظامی برای جمع آوری پلاکارد ها و عقب نشینی او (844 kb)

تکميل: ظاهرا عده اي هنوز نفهميده اند ماجرا چيست!اين دو فايل دو فايل صوتي از ماجراي ورود دختران سفيد پوش روبان قرمز بر پا(!) به استاديوم آزادي است که دو روز قبل رخ داده و ديگر هيچ!

2005-06-10T18:42:00.000+04:30

حالا که بازار یاد آوری خاطرات سال های گذشته داغ است (+)، دیدن این یکی هم بد نیست.

2005-06-10T18:32:00.000+04:30

آقای حسن سربخشیان عزیز
سلام
آخر عزیز جان، شما که این قدر عکاس خوبی می باشید چرا؟! بی کاری می روی و از رییس جمهور و نماز جمعه و جمهوری اسلامی عکس پورنو می گذاری در وبلاگت؟

در هر صورت بدون هیچ گونه توضیحی تصویر ذیل به پیوست ارسال می گردد.

راستی جهت پیگیری نیز عرض می شود که اکانت بنده از شرکت مروا و متعلق به خاندان همیشه پولدار یکی از کاندیداهای محترم ریاست جمهوری می باشد که طبق تبلیغاتشان بسیار هم آزادیخواه می باشند و بعید نیست اصلا طرفدار پورنو گرافی هم باشند. چون به هر حال انتخابات است و در این روزها از ستاد ایشان همه گونه اخباری بیرون می آید. پس امیدوار باشید.

باقی بقایتان

2005-06-09T20:24:00.000+04:30

چند دقیقه پیش فیلم تلیغاتی گفتگوی دو نفره حجاریان و معین پخش شد.

در تمام طول فیلم حسی که داشتم شبیه همان حسی بود که هشت سال پیش هنگام پخش گفتگوی تلیغاتی خاتمی با حجت داشتم. در آن شب در تمام طول فیلم این نگرانی را داشتم که آیا مردم از این لغات و مفاهیمی که خاتمی مطرح کرد اصلا چیزی سرشان می شود که خوششان بیاید و یا نیاید؟

امشب هم حس من شبیه همان حس بود. منتها با شکلی دیگر. همه اش به این فکر ی رکدم که آیا این مردم با این حافظه تاریخی کوتاه مدتشان حجاریانی را به ياد می آوردند؟ یا اصلا این نحو شکسته شکسته حرف زدن حجاریان چه بازخوردی دارد؟ این کارگردان بی سلیقه را هم بگو که آمده بود و زیر نویس ها را هم با رنگ سفید گذاشته بود. نکند مردم نتوانسته باشند آن حرف ها را بخوانند؟

در هر صورت فیلم خیلی سریع تمام شد. درست در نقطه ای که آدم داشت به معین عادت می کرد. من که با معین از نزدیک به بحث نشسته ام این نتیجه را گرفته ام که صحبت با معین خیلی چیز ها را برایت تغیر خواهد داد. حال نمی دانم این گفتگوي کوتاه و ناقص که در آن خیلی سوالات هم مطرح نشد چقدر می تواند در راضی کردن مردمی که اصلا معین را نمی شناسند تاثیر داشته باشد. امیدوارانه باید بگویم خیلی...

تکمله: راستی، یک چیز یادم رفت بگویم. دیدن آن وضعیت رقت انگیز حجاریان، خصوصا وقتی صحبت از «صبح امروز» و « دانستن حق مردم است» هم به میان آورد، مرا برای لحظاتی به گذشته ام برد. لحظاتی در آن بعد از ظهر تلخ که لم داده بودم پای تلویزیون و از اخبار ساعت دو خبر ترور او را شنیدم. بعد از ظهری که بعد از آن را کنار بیمارستان سینا طی کردم. جایی که تا آن روز نرفته بودم و بعد از آن هم دیگر نرفتم. چه لحظات سختی بود جدا. آن تیر هنوز هم بر دل من نشسته... چه روز هایی را گذراندیم ما در این سال ها...

زن بودن -دیگر- جرم نیست

2005-06-09T19:24:00.000+04:30

می خواهم کمی پز بدهم.
دیروز من هم همراه این خانوم های محترم و شجاع ( + و + و + )رفته بودم استادیوم. در واقع آنها لطف کردند و مرا هم سوار اتوبوسشان کردند. البته خداییش هیچ کاری جز تماشا نتوانستم برایشان بکنم. آخر مساله این قدر ساده و بدیهی بود که در تمام مدت من داشتم به حماقت آدم ها (در این جا باید عرض کنم منظور فقط حماقت ما مرد هاست) ی درو و برم فکر می کردم.

«زن هم یک انسان است». به نظر من تمام مساله در درک همین یک جمله نهفته است. آن آدم ها (مردها) یی که دیروز به فریاد های از ته گلو و تقلا های زنان برای دیدن یک مسابقه فوتبال می خندیدند و مسخره شان می کردند شعور درک همین یک جمله را ندارند. در واقع راه ندادن زنان به یک استادیوم فوتبال، توهینی به انسانیت است و نه فقط به زنان. توهینی که دیروز ناخود آگاه مرا یاد فیلم های دوران برده داری و یا آپارتاید انداخت که در آنها عده ای انسان، عده ای دیگر از انسان ها را به یک «بهانه» از شمول انسانیت خارج می کردند و به خود حق می دادند هر گونه توهین و تبعیضی علیه آنها انجام دهند. این «بهانه» اکنون «زن بودن» است و این حرکات و قوانین تبعیض آمیز هم مشابه همان تبعیض ها و توهین هاست.

من دیروز البته یک کار دیگر هم کردم. دیروز بنده به مدت دو ساعت جلوی استادیوم پوستر و تراکت تبلیغاتی معین پخش می کردم! عین این تبلیغاتی چی های میدان ونک! کاری که هیچ گاه برای خاتمی هم نکرده بودم. باید عرض کنم که بد جوری چسبید و قطعا باز هم اگر بتوانم این کار را می کنم.

2005-06-07T16:54:00.000+04:30

از ویلاگ معصومه ناصری:

نامه جمعی از زنان به استاندار تهران را برای اعلام حضور در استادیوم آزادی برای تماشای بازی های
فوتبال،حتما دیده اید.

بازی روز چهارشنبه ساعت 7 عصر انجام می شود ولی با توجه به سیستم استادیوم بهتر است کمی زودتر (از ساعت 4:30 دقیقه) به ورودی غربی استادیوم مراجعه کنیم. به دخترهای عشق فوتبال یادآوری می کنم بسیاری از پسرهای عشق فوتبال از یک شب قبل می روند استادیوم بنابراین دو سه ساعت زودتر چیزی نیست!یادمان باشد ما داریم می رویم استادیوم که فوتبال تماشا کنیم نمی رویم تظاهرات یا دعوا بنابراین کاملا مدنی عمل کنیم.

همچنان باید بجنگیم-آزاده عصاران
از جمع زنان فعال خبرهایی رسیده...-پرستو
رفتن به استادیوم حق ساده شهروندی ماست-زنان ایران

2005-06-07T15:13:00.001+04:30

این نحوه دست اندازی همه جوره هاشمی برای رای آوردن، بیشتر از آنکه به آدم این اطمینان خاطر را بدهد که با آمدن هاشمی مملکت گل و بلبل می شود، باید بیشتر اسباب نگرانی و دل پریشانیمان شود. خود این حرکات نشان می دهد که حضرات اطرافیان و برنامه ریزان ستاد هاشمی که عمدتا (در واقع 100 در صدشان) وزرا و دست اندرکاران سابق دولت سازندگی هستند برای رسیدن دویاره و n باره به وزارت و پست و مقام چه سیرکی را تدارک دیده اند. و گرنه چه کسی است که بخواهد باور کند با آمدن هاشمی دختران این گونه بتواند در خیابان آزادانه بگردند و بخندند. این چیز ها با گروه خونی هاشمی و اطرافیانش جور در نمی آید. ماجرا چیز دیگریست.

هر کس به جز هاشمی

2005-06-07T14:32:00.000+04:30

این چند روز را تهران نبودم. خیر سرم مثلا رفته بودم مسافرت.
منتها طبق معمول تمام فکر و ذکرم را انتخابات پر کرد. خصوصا با وضعی که در شهرستان ها می دیدی مخت سوت می کشید.خلاصه بگویم. وضع معین در شهرستان ها افتضاح است. از آن طرف هاشمی که یکی در میان هم می گوید وضع مالی اش خراب است در هر در و داهاتی پوستر 50*70 چسبانده. شاید باورتان نشود. می روی بالای کوه. پیاده رویش فقط 45 دقیقه طول می کشد و در تنها بفالی آن بالا عکس حاج آقاست که در کنار تبلیغ نوشابه «فلان کولا» جا گرفته.
نتیجتا این روز ها و لحظات همه اش به فکر اینم که چه باید کرد. آن هم در این ده روز که عملا هیچ است.

در واقع مساله اساسی برای من از این به بعد این است که هاشمی رای نیاورد. این که قالیباف یا معین رای بیاورند مساله ثانویه است.
و دیگر اینکه می خواهم از توی خواننده این وبلاگ دو «التماس» بکنم:

1. حتما رای بده. کار از رای ندادن به خاطر مخالفت با جمهوری اسلامی گذشته. خودت هم می دانی که در بد ترین شرایط هم مردم پای صندوق می آیند. تو بگذار به حساب نفهمیشان. خوب نفهمند دیگر. ولی می آیند. پس نتیجه ای که تو با رای ندادنت دنبال می کنی عملا به دست نمی آید. در مقابل کابوسی مثل هاشمی رفسنجانی است که می آید و می بایست حکما چهار یا هشت سال دیگر اقتصاد و فرهنگ و علم و سیاست و اخلاق و تمام دار و ندار این ملک و ملت را به دست امثال میرسلیم و محمد خان و هاشمی گلپایگانی و صد ها بد تر از اینان بسپرد. کمی به خاطراتت رجوع کن. یادت بیاید سال 70-76 و حتی قبل تر را.

برادر من، آبجی. اصلا گو ببینم، تو دلت چه می خواهد؟ از چه چیز دلت پر است که نمی خواهی رای بدهی؟ اهل سیاستی؟ می خواهی با خیال راحت سینما بروی؟ می خواهی بروی یک دل سیر پای بحث روشنفکری بنشینی و کسی به تو گیر ندهد؟ می خواهی با دوست دختر یا دوست پسرت راحت بروی قدم بزنی و کسی مزاحمت نشود؟ یا اصلا هیچ کدام، گرفتار رزق روزانه ات هستی و یک تومان بالا و پایین رفتن دلار بیچاره ات می کند. خوب، یادت بیاید که تو همه این ها را یک بار تجربه کرده ای. مگر هشت سال چقدر زمان است که تو فراموش کرده ای که در فاصله سال های 70 تا 76 چه بلا های بر سر تو و کشورت امده. خواهش می کنم کمی فکر کن. باید رفت و رای داد.

2. دوست من، بگذار التماس کنم که به هر کس می خواهی رای بده به جز هاشمی. اصلا شعار من این است: «هر کس به جز هاشمی». و برای این شعار دست به هر کاری هم خواهم زد. هر چند این را هم باید بگویم که من قطعا به معین رای خواهم داد. ولی این مهم نیست. شما بروید به لاریجانی رای بدهید یا اصلا احمدی نژاد، ولی لطفا به هاشمی رای ندهید.

شرمنده. کافی است کمی دغدغه آینده خودت و کشورت داشته باشی و در خیابان های این روزها قدم بزنی و اقدامات و حرکات ستاد هاشمی را هم از دور و نزدیک ببینی و بشنوی. باور کنید که آن وقت است که مثل من به التماس می افتید. حال من امروز به التماس افتاده ام. شما را نمی دانم. شاید چهار سال دیگر به التماس بیفتید. که البته به این بستگی دارد که کابوس هاشمی تعبیر شود یا نه.

2005-05-30T04:44:00.000+04:30

ساعت 4:44 صبح، یک پهنای باند دو مگی دستم است و دارم رادیو هفتگی انوری گوش می دهم. عجب چیز جالبی را تا امروز از دست داده ام. دو نفری نشسته اند و حقیقتا برنامه شان از کل صدا و سیما جذاب تر است.

(به شدت خوابم می آید.) راستی، در اینجا انتخابات قرار است برگزار شود. پس فرد ا هم علی لو و دار و دست اش دور میدان آزادی قرار است دست به دست هم بدهند. من هم می روم.جای دیگر.

دیگر ملالی نیست. رای هم خواستید بروید بدهید. صواب دارد.

2005-05-11T11:17:00.000+04:30

همیشه وقتی می گفتم «آیا خدایی هست؟»، می گفت در تجربه خداوند، بر خلاف تجربه طبیعت که قانون هاش بعد از آزمایش به دست می آد، اول باید به قانونی ایمان بیاری و بعد اون رو آزمایش کنی.

جالب است. امروز هم با این صحبت کروبی که «به من راي دهيد تا ثابت كنم مي‌توانم» چشمکی زد و گفت ظاهرا رای دادن هم از جمله همان قوانین غیر طبیعی است. اول باید رای دهیم تا بعد ایشان اثبات کنند.

2005-05-06T17:10:00.001+04:30

عجیبه. من تا همین دیروز نمی دونستم که در جریانات اخیر اهواز يوسف عزیزی بنی طرف رو هم دستگیر کرده اند. دیروز که این مقاله بی بی سی را خواندم نامش برایم کمی آشنا بود. فکر که کردم یادم افتاد از این آقا کلی مقاله در همشهری و سایر روزنامه ها خوانده ام.

بعد امروز که ان لاین شدم دیدم که درسته. مثلا مصاحبه اختصاصی همشهری با عبدالعزبز حکیم را همین آقا انجام داده. فقط نمی دونم که چرا دستگیریش این قدر در سکوت انجام شده. یا شایدهم سر و صدایی شده و من بی خبرم. هان؟

پ.ن: راستي اين آقاي بني طرف ظاهرا عضو کانون نويسندگان هم بوده و جستجوي من نشان داد که در زمينه مسائل قوميت عرب در ايران هم حقيقتا اطلاعات جامع و خوبي داره. مثلا اين را نگاه کنيد.

2005-05-05T12:21:00.000+04:30

نیکان در شرح ماجرای استاد تمساح کشیدنش نوشته:

«بنا به گزارش غیر رسمی یکی از مراکز اطلاعاتی، ۹۵% متقاضیان اعدام من در آن روزها، اصلا نمی دانسته‌اند ماجرا چیست!»

این خود سانسوری که می گویند همین است ها. ماجرا برای چند سال پیش است. نیکان هم اصلا دیگر در ایران نیست ولی باز هم می نویسد «یکی از مراکز اطلاعاتی». بنده خدا انگار می ترسد اگر نام آن مرکز محترم را ببرد از دستش شکایت کنند. هر چند من این را هم هیچ وقت نفهمیدم که در همین ایرانش هم اگر نام این مراکز در روزنامه ای ذکر شود کجایش شکایت دارد؟

يک جمله طلايي ديگر

2005-05-04T03:03:00.000+04:30

اگر از ان آب طلا چيزي برايتان باقي مانده اين يکي را هم با آب طلا بنويسيد و قاب کنيد بگذاريد کنار آن يکي:

«شركت و تحريم انتخابات در مقابل هم قرار ندارند، بلكه آگاهي و ناآگاهي در مقابل هم هستند، تفاوتي ميان شركت ناآگاهانه وتحريم منفعلاًنه وجود ندارد.» [+]

نکته کنکوري مهم: انتخابات اين دوره دقيقا انتخاب بين «آگاهي» و «ناآگاهي» است. نه انتخاب بين معين و لاريجاني.

2005-05-04T02:24:00.000+04:30

جدا چرا ما ایرانی ها قصد نداریم از بعضی مرض هايمان خلاص بشویم؟ مثلا یکیش این مرض جشنواره برگزار کردن برای هر چیز نامربوط است.

آخر این مرض نیست که آدم برود وجشنواره وبلاگ نویسی راه بياندازد ولی هنوز نتواند چهار خط وبلاگ بنويسد و بديهي ترين چيز ها را رعايت نکند؟

آمده اند جشنواره اي راه انداخته اند، کلی ملت را دعوت کرده اند، از معاون وزیر گرفته تا فلانی و بهمانی. بعد این وضعیت وبلاگ خود جشنواره وبلاگنویسان است! شما را به خدا بروید وخودتان ببينيد:

مثلا خبر آخر که علی الاصول مهمترین خبر جشنواره هم هست را نگاه کنید. کل متن خبر، تاکید می کنم کل متن خبر، به همراه تیتر آن لینک دائمی مطلب است! حالا این هیچ. در متن خبر آمده است:

در بخش فلان جایزه اول به وبلاگ بهمان اعطا شد. خب این وبلاگ بهمان آدرسی، لینکی، نشانی ای، چیزی ندارد که برویم ببینیم چه چیزی اول شده؟ نکند این عزیزان متولی جشنواره وبلاگ نویسان از لینک دادن معذورند؟ يا شايد بلد نيستند؟ يا شايد هم وقت نکرده اند؟ يا چه مي دانم اصلا لينک دادن مهم نيست. جشنواره را بچسب. همین است دیگر. می خواهیم جشنواره بزنیم. آخرش یا مثل این جشنواره کذا می شود یا مثل آن جشنواره اینترنت که در آن شرکت کنندگانش در به در به دنبال یک خط تلفن برای اتصال به اینترنت بودند!

تکميل( 6 مي) : خدا پدر اين اقاي شکراللهي را بيامرزد که اقلا دست آخر لينک اين برندگان را گذاشت تا دست کم برندگان اين جشنواره را بشناسيم.

2005-05-04T00:12:00.000+04:30

آقا، اين داداشمونو ديديد جديدا؟

2005-05-03T23:52:00.000+04:30

رهبر رفته کرمان. خبر سيما هم دارد رسما ما را بله!

بنده به عنوان يک شهروند مي خواهم بدانم در آن سرزمين جدا چه خبر است. مي روم در اين صفحه و از ميان ليست وبلاگ هاي کرماني هي صفحه باز مي کنم تا بالاخره يکي پيدا بشود و از شهرش بنويسد و دور و برش. ولي امان از عاشقي و کشور گل و بلبل.مگر امان مي دهد لامصب...

2005-05-03T23:36:00.000+04:30

من نمي دانم چرا با گذشت اين همه وقت از زمان تصويب طرح «قانوني شدن (!) سقط جنين» در مجلس هفتم هيچ واکنشي از طرف دوستان فمنينست، حالا در رد يا تاييد اين مساله نديدم.

ولي جالبه به اين نکته اشاره کنم که هرچند طبق خبر سايت محترم بي بي سي فارسي، «اين مصوبه مجلس واکنشی نسبت به رواج سقط جنين غيرقانونی در ايران تلقی شده است» ولي خوب بايد به اين ور داستان هم کمي توجه داشت و ذوق زده نشد.

چرا که:

«كارشناس سازمان جهاني بهداشت كشور تاكيد كرد كه قانون سقط درماني به تصويب مجلس رسيده است و ليست بيماري هاي اعلام شده هيچ تاثيري در كاهش تولد نوزادان معلول نخواهد داشت. پروفسور داريوش فرهود، متخصص ژنتيك گفت: ليستي كه براي اجازه سقط درماني قانوني ارائه شده، ۵۰ بيماري مختلف را شامل مي شود اما مبتلايان به بيماريهايي كه در اين قانون به آنها اشاره شده است به طور طبيعي چند روز پس از زايمان مي ميرند و سقط آنان تاثيري در كاهش معلوليت هاي مادرزاد ندارد.»

راستش واقعيت اينه که آدم در طول عمر مجلس هفتم بايد با دقت بيشتري اخبار مجلس و مصوباتش را دنبال کنه. چون اين از خصوصيت اين حضرات است. مثلا بايد منتظر تصويب قانون به کار گيري ماهواره و تاسيس تلويزيون خصوصي و ... که اين روزها اخبارش هم مرتب در روزنامه ها درج ميشه ماند و کلي خنديد و البته کلي هم تعجب کرد از ظرفيت زبان فارسي که ميشه توش چه چيزهايي رو جاي چه چيزهايي قالب کرد و هيچي که هيچي!